Piracki powrót z przytupem

W 2013 roku świat gier dostał porcję morskiej przygody, która szybko wskoczyła na listę ulubieńców fanów. Assassin’s Creed IV: Black Flag podbiło serca głównie dlatego, że zamiast grzecznie dreptać po lądzie, kazało nam wskoczyć na pokład, złapać ster i zrobić trochę hałasu na wodzie. A że hałas na Karaibach brzmi zawsze lepiej niż w biurze w poniedziałek rano, sukces przyszedł całkiem naturalnie. Po latach Ubisoft postanowił wyjąć tę piracką perełkę z szuflady, odkurzyć ją porządnie i przerobić na Assassin’s Creed: Black Flag Resynced. Za robotę wzięło się Ubisoft Singapore, czyli ekipa, która wie, jak zamieszać na morzu, bo wcześniej maczała palce przy Skull and Bones. Innymi słowy: jeśli ktoś ma ogarnąć piratów, żagle i wybuchy, to przynajmniej wie, gdzie stoi beczka z prochem.

Witaj na Karaibach, czyli otwórz mapę i zamknij terminy

W Assassin’s Creed: Black Flag Resynced dostajemy pełny, otwarty świat, w którym pogoda potrafi się zmienić szybciej niż nastrój kapitana po trafieniu z działa. Jest dzień, jest noc, są burze, są spokojne fale i jest Edward Kenway, który może przemierzać wszystko pieszo albo na pokładzie swojej dumy — Kawką. A że Edward nie należy do osób, które lubią siedzieć bezczynnie, to zawsze znajdzie sobie jakieś zajęcie. W praktyce oznacza to realizowanie zadań fabularnych, wykonywanie misji pobocznych i regularne wdawanie się w bójki. Na lądzie walka nadal opiera się na pojedynkach wręcz, strzelaniu z pistoletów i cichych eliminacjach z użyciem ukrytego ostrza. Poza tym są jeszcze bitwy morskie, czyli dokładnie ten element, który sprawił, że wiele osób zakochało się w oryginale. Bo umówmy się: kto raz poczuł radość z ostrzelania wrogiego okrętu, ten już nigdy nie spojrzał tak samo na spokojną wycieczkę statkiem.

Walka, skradanie i parkour, czyli Edward robi porządek po swojemu

Twórcy wyraźnie postanowili dopieścić system walki, ale bez robienia z niego encyklopedii statystyk. Fundamentem stały się pojedynki z Assassin’s Creed: Shadows, jednak odcięto od nich nadmiar RPG-owych dodatków i mocniej podkreślono parowanie. Dzięki temu można odbijać ataki, otwierać przeciwników na ciosy kończące i sprawiać, że starcia wyglądają bardziej jak elegancki taniec z nożem niż chaotyczna przepychanka po karczmie. Do tego dochodzą nowe brutalne powalenia, linka z hakiem do przyciągania wrogów, szybkie akcje z użyciem pistoletu i używanie przeciwników jako żywych tarcz. Brzmi jak plan na bardzo niegrzeczną imprezę, ale w praktyce daje sporo frajdy. Edward nie pyta, Edward działa. Skradanie też dostało solidny lifting. Kenway może teraz poruszać się w kucki wszędzie na lądzie, a po morzu przemieszczać się w sposób tak dyskretny, jak to tylko możliwe, czyli nurkując i podkradając się do nadmorskich lokacji oraz statków. W słabo oświetlonych miejscach przeciwnikom trudniej go zauważyć, więc cień staje się jego najlepszym kumplem. Do tego dochodzi tryb obserwacji, będący rozwinięciem Orlego Wzroku, co brzmi poważnie, ale w praktyce pomaga po prostu widzieć więcej i robić mniej głupich rzeczy. Przerobiono również misje skradankowe. Teraz wykrycie nie oznacza już automatycznej porażki, tylko zamianę misji w bardziej hałaśliwą wersję programu. Innymi słowy: jeśli ktoś cię zauważy, nie musisz już od razu szukać wyjścia ewakuacyjnego — wystarczy przejść na tryb „to teraz walczymy”. Parkour także nie został pominięty. Edward zyskał nowe ruchy, w tym swobodne skoki oraz odbicia na boki i do tyłu, a przerwy między kolejnymi akrobacjami zostały skrócone. Dzięki temu bieganie po dachach i masztach powinno być płynniejsze, szybkie i mniej przypominać zmagania kota po śliskim parapecie.

Morze, działa i szanty, czyli tu się nie pływa, tu się dowodzi

Bitwy morskie były w oryginale tak dobre, że zamiast je całkiem przerabiać, twórcy postawili na rozbudowę. I dobrze, bo czasem lepiej nie poprawiać czegoś, co już działa jak dobrze nastrojony kanon. Eksplodujące beczki z odłamkami mogą uszkadzać żagle wrogów, a działa ośmiofuntowe lepiej pokazują słabe punkty kadłubów. Statki przeciwników też dostały nowe podejście do wyglądu, żeby łatwiej było rozpoznać, z kim właściwie mamy do czynienia — bo nic tak nie psuje pirackiej elegancji jak pomyłka sojuszu. Szanty wracają na pokład, więc żegluga nadal ma swój klimat, rytm i ten charakterystyczny vibe, dzięki któremu nawet najdłuższy rejs nie nudzi. Do znanych utworów dorzucono też kilka nowych, więc załoga ma co śpiewać, a gracz co nucić pod nosem, nawet jeśli śpiewać nie potrafi. Cóż, morze wybacza wiele, ale fałsz już tylko z grzeczności.

Stare legendy, nowe twarze i trochę rodzinnego dramatu

Akcja ponownie wrzuca nas w sam środek konfliktu asasynów i Templariuszy, tym razem na Karaiby z 1715 roku, czyli do złotej ery piractwa. To czas, kiedy prawo morskie miało raczej umowny charakter, a sława potrafiła rosnąć szybciej niż dziura w kadłubie po salwie z dział. Gracz bierze udział w autentycznych wydarzeniach i spotyka znane postacie historyczne, w tym Czarnobrodego, Calico Jacka, Anne Bonny czy Charlesa Vane’a. Do zestawu dochodzą też nowe postacie: Lucy Baldwin, Padre i Dead Man Smith. Mogą one dołączyć do załogi jako oficerowie i pomagać unikalnymi umiejętnościami, a ich osobiste zadania pozwalają poznać je bliżej. Dodatkowo pojawiają się nowe wątki dotyczące starych znajomych, zwłaszcza Czarnobrodego, oraz dodatkowe cutsceny, na przykład z Caroline, żoną Edwarda. Czyli oprócz strzelanin i abordażu dostajemy też trochę emocji, bo nawet pirackie serca czasem miękną. Na deser Kenway może teraz zabierać na pokład zwierzęta, takie jak kot albo małpa. I to jest właśnie ten moment, w którym gra mówi: „tak, możesz być groźnym piratem, ale też właścicielem absolutnie niezależnego futrzaka”.

Grafika, która wyciąga maszt wyżej

Assassin’s Creed: Black Flag Resynced działa na technologii Anvil, więc oprawa wizualna wskoczyła na wyraźnie wyższy poziom niż w oryginale. Modele i tekstury zostały odświeżone, fizyka wody poprawiona, a oświetlenie i odbicia dopracowane tak, by Karaiby wyglądały jeszcze bardziej malowniczo, a przy okazji trochę mniej jak wspomnienie z początków poprzedniej dekady. Przygotowano też od nowa animacje postaci i przerywniki filmowe, a w roli Edwarda Kenwaya ponownie usłyszymy Matta Ryana. Dzięki temu remake nie tylko lepiej wygląda, ale też zachowuje charakter bohatera, którego fani dobrze pamiętają. Czasem wystarczy nowa warstwa farby, trochę polerki i odrobina morskiej soli, żeby stary statek znów błyszczał.

Solo, bez multiplayera, ale za to z nową historią

Remake całkowicie rezygnuje z multiplayera, który był obecny w Assassin’s Creed IV: Black Flag. Tym razem wszystko skupia się na rozgrywce jednoosobowej, więc nie trzeba martwić się o to, że ktoś zepsuje zabawę w najmniej odpowiednim momencie. Zamiast tego dostajemy nową zawartość w wątku współczesnym, więc osoby lubiące bardziej „zakulisową” stronę serii też znajdą coś dla siebie. Ulepszono również flotę Kenwaya, czyli system pozwalający wysyłać przejęte statki na misje i zarabiać pasywny dochód. Brzmi jak marzenie każdego, kto chciałby zostać pirackim przedsiębiorcą: trochę walki, trochę ryzyka, a potem statki same pracują na naszą przyszłość. Prawie jak inwestycje, tylko z większą liczbą armat.

Edycje specjalne dla tych, co lubią błysk i papier

Edycja Deluxe zawiera pełną wersję gry, pakiet morski Mistrz Asasynów, pakiet postaci Mistrz Asasynów oraz szkarłatny pakiet Czarnobrody, jeśli zamówienie zostało złożone przed premierą. Czyli standardowo: więcej zawartości, więcej ozdobników i więcej powodów, by powiedzieć sobie „no dobra, tym razem naprawdę biorę tę bogatszą wersję”. Edycja Kolekcjonerska dorzuca jeszcze stalowe pudełko, stalową broszę Edwarda, figurkę Edwarda o wysokości 31 cm, mapę świata gry na płótnie, dziennik pokładowy Kenwaya oraz arkusz z szantą. To zestaw dla osób, które lubią nie tylko grać, ale też otaczać się przedmiotami, które krzyczą „piracka nostalgia” głośniej niż mewa na głodzie.