Avatar: Frontiers of Pandora – wjazd na Pandorę z przytupem

Avatar: Frontiers of Pandora to przygodowa gra akcji osadzona w filmowym uniwersum Avatara, czyli tam, gdzie natura świeci mocniej niż niejedna korporacja z budżetem na kosmiczne kombinezony. Za projekt odpowiada Ubisoft wraz ze szwedzkim Ubisoft Massive, a całość powstała pod czujnym okiem 20th Century Studios i samego Jamesa Camerona. Krótko mówiąc: ekipa wiedziała, że robi grę, w której trzeba będzie podziwiać bioluminescencyjne lasy i jednocześnie uciekać przed ludźmi w ciężkich butach.

Fabuła, czyli wielki powrót do domu, który niekoniecznie chce cię przyjąć

Akcja gry toczy się w XXII wieku na Pandorze, księżycu krążącym wokół gazowego olbrzyma w układzie Alfa Centauri. Brzmi jak adres, którego nie wpiszesz w Google Maps, ale dla Na’vi to po prostu dom. Problem w tym, że dom ten ma na oku ZPZ, czyli Zarząd Pozyskiwania Zasobów, znany też jako RDA. Korporacja oczywiście uważa, że wszystko, co ładne, zielone i egzotyczne, najlepiej od razu wykopać, wywieźć i postawić na tym parking dla mechów. Wcielamy się w Na’vi porwanego w dzieciństwie przez ZPZ, a następnie wychowanego na ich usługach. Po piętnastu latach bohater budzi się z kriogenicznego snu i odkrywa, że wolność smakuje świetnie, choć nie wszyscy witają ją oklaskami. Własny lud nie rzuca się nam w ramiona, więc musimy krok po kroku zdobywać zaufanie kolejnych klanów, odzyskiwać więź z Pandorą i udowodnić, że nie jesteśmy tu tylko po to, by robić za żywą pocztówkę.

Eksploracja, czyli spacer, tylko że z obcymi, dżunglą i problemami

Rozgrywkę oglądamy z perspektywy pierwszej osoby, co świetnie działa, gdy chcesz poczuć się, jakbyś naprawdę biegł przez alienową dżunglę, podziwiając przy okazji własne problemy z orientacją w terenie. Twórcy oddali nam do dyspozycji ogromny otwarty świat obejmujący Zachodnie Rubieże, czyli fragment Pandory, który wcześniej nie został dokładnie wydeptany przez ciekawskich. A szkoda, bo to miejsce zdecydowanie ma się czym pochwalić. Podczas wędrówki trafiamy do Lasu Kinglor, czyli żywej, pulsującej dżungli, na rozległe stepy oraz do Chmurnego Lasu, który wygląda tak, jakby natura postanowiła zrobić pokaz specjalny. Niestety, idyllę psują placówki ZPZ, które nie dość, że szpecą krajobraz, to jeszcze bezczelnie eksploatują zasoby i zaburzają równowagę ekosystemu. Innymi słowy: klasyczne „przyjechali, zniszczyli, zostawili po sobie stal i złe decyzje”.

Poruszanie się po Pandorze, czyli nogi w ruch albo wierzchowiec na start

Pandorę można przemierzać pieszo, a dzięki niezwykłej zwinności i sile Na’vi nawet długie skoki nie są tu żadną przesadą. Mimo to najlepiej nie udawać superbohatera z alergią na transport, tylko zaprzyjaźnić się z lokalną fauną. W grze możemy oswajać wierzchowce i tworzyć z nimi trwałą więź tsaheylu, co brzmi bardziej jak rytuał niż zwykła przejażdżka, ale właśnie o to chodzi. Po lądzie pędzimy na grzbietach pa’li, czyli eleganckich mroczniaków, a jeśli mamy ochotę na bardziej widowiskowy styl życia, wskakujemy na ikrana i szybujemy ponad koronami drzew. I to jest moment, w którym gra mówi: „proszę bardzo, teraz latasz, podziwiasz widoki i próbujesz nie wpaść na żadną dramatycznie podświetloną gałąź”. Wierzchowce zmieniają też perspektywę kamery na trzecią osobę, więc można nacieszyć się całym tym pandorskim baletem z odpowiedniej odległości.

Walka, czyli dyplomacja? Nie, raczej łuk, pułapka i trochę chaosu

Życie na Pandorze nie jest spokojnym spacerem po lesie z kubkiem herbaty. Zdecydowanie nie, bo wszędzie czai się uzbrojony po zęby człowiek, który najwyraźniej nie dostał memo, że planeta już ma właściciela. Starcia z najeźdźcami są codziennością, a sposób ich prowadzenia zależy od naszego stylu gry i nastroju. Możemy działać skrycie, eliminować przeciwników po cichu i korzystać z tradycyjnego uzbrojenia Na’vi, takiego jak łuki, oszczepy czy pułapki. Albo pójść na całość i rozdać trochę chaosu z pomocą strzelb i karabinów szturmowych. Nie walczymy jednak tylko z ludźmi. Na drodze stają też ich machiny, w tym śmigłowce i potężne mechy, które wyglądają tak, jakby ktoś postanowił zbudować agresywną lodówkę na nogach. Walki odbywają się zarówno na lądzie, jak i w powietrzu, więc nuda raczej nie ma wstępu. Z czasem rozwijamy postać, zdobywamy coraz lepszy ekwipunek i korzystamy z systemu craftingu, który pozwala ulepszać broń. Krótko: im dalej, tym bardziej jesteśmy gotowi powiedzieć światu „nie dziś, korpo”.

Tryby gry i technikalia, czyli solo albo we dwoje, a do tego ładnie

Avatar: Frontiers of Pandora pozwala grać samemu albo w trybie współpracy przez Internet z drugim graczem. Wspólna zabawa nie jest jednak dostępna od razu — najpierw trzeba zaliczyć kilka pierwszych zadań fabularnych, jakby gra mówiła: „najpierw poznajmy się lepiej, potem zapraszam na wspólne ratowanie świata”. To rozsądne, bo nawet najlepsza kooperacja potrzebuje odrobiny wstępu, zanim zacznie się wielka pandorska akcja. Pod względem wizualnym tytuł prezentuje się naprawdę świetnie. Gra działa na Snowdrop Engine i wyciska z niego sporo uroku: bujna roślinność wygląda imponująco, lokacje są dopracowane, a postacie i stworzenia Pandory zachwycają szczegółowością oraz animacjami. To taki typ produkcji, przy której człowiek czasem zamiast strzelać po prostu stoi i mówi: „wow, tu nawet liście mają lepszy dzień niż ja”. Avatar: Frontiers of Pandora to więc mieszanka eksploracji, walki, latania i ratowania świata przed ludzką chciwością, podana w pięknym, kolorowym sosie. Jeśli ktoś marzył o tym, by zostać Na’vi, zaprzyjaźnić się z potężnym stworem i przy okazji solidnie namieszać korporacyjnym planom, to właśnie znalazł swój bilet na Pandorę.