Celestial Return to taki RPG, które wygląda, jakby wzięło melancholię, cyberpunk i odrobinę egzystencjalnego kryzysu, wrzuciło do blendera i podało w szklance z lodem. Inspirację czerpie z Disco Elysium, ale nie próbuje być jego kopią – raczej mruga okiem, poprawia płaszcz i mówi: „spokojnie, też mam własne dziwactwa”. Za produkcję odpowiada niezależne studio Metaphor Games, a cała ta przygoda mogła wystartować dzięki udanej kampanii na Kickstarterze. No i proszę, pieniądze zebrane, marzenia odpalone, a teraz można robić detektywistyczny chaos na pełen regulator.

Witamy w Netherveil, mieście, które ma wyraźnie zły dzień

Akcję oglądamy z izometrycznej perspektywy, więc wszystko wygląda trochę jak elegancko rozstawiony plan zbrodni, tylko że zamiast zwykłego śledztwa mamy cyberpunkową depresję w pakiecie premium. Wcielamy się w detektywa Howarda i przemierzamy Netherveil, czyli metropolię, która chyba od dawna przestała wierzyć w lepsze jutro. Po drodze rozmawiamy z mieszkańcami, wykonujemy zadania i grzebiemy w sekretach miasta tak długo, aż zaczynają wypadać z szafy jak niewygodne fakty po rodzinnym obiedzie. Wszystko kręci się wokół decyzji, które naprawdę mają znaczenie. Każdy wybór może odbić się na Howardzie, na jego relacjach i na całym otoczeniu. To nie jest gra, w której klikasz „ładna odpowiedź” i liczysz, że wszechświat ci wybaczy. Tu wszechświat raczej patrzy z boku, popija kawę i zapisuje twoje błędy w notesie.

Kości, czyli małe kostkowe panie i panowie losu

Jedną z najciekawszych rzeczy w Celestial Return jest system oparty na rzutach kośćmi. I to nie byle jakich kościach – to nasz główny zasób, więc traktujemy je niemal jak walutę, amunicję i talizman szczęścia w jednym. Zdobywamy je w trakcie rozgrywki, a potem wydajemy podczas rozmów z postaciami niezależnymi, próbując je przekupić, przekonać albo po prostu zagadać tak długo, aż same zaczną żałować, że w ogóle weszły w dyskusję. Kości przydają się też w walce, bo choć wiele konfliktów da się rozwiązać „na gębę”, czasem świat mówi: „nie, dziś jednak pięści”. Jeśli fortuna nam sprzyja, rzut przynosi sukces i możemy zrobić minę typu „tak właśnie planowałem”. Jeśli nie – cóż, porażka albo utrata kości potrafią zaboleć bardziej niż kiepski poniedziałek. Trzeba więc kombinować, uważać i nie wydawać wszystkiego jak dziecko w sklepie z cukierkami.

Róża jako partner życiowy, zawodowy i prawdopodobnie jedyny rozsądny głos

Na dokładkę dostajemy bardzo nietypową towarzyszkę głównego bohatera: rozmowną, świadomą różę. Brzmi absurdalnie? Oczywiście. Ale właśnie o to chodzi – Celestial Return lubi balansować na granicy dziwności i uroku, a czasem nawet robi krok dalej, macha do rozsądku i znika w mgiełce surrealizmu. Ta różana obecność dodaje całości charakteru i pokazuje, że w Netherveil nawet flora ma coś do powiedzenia. Do tego Howard potrafi przesłuchiwać nie tylko żywych, ale też zmarłych. Czyli klasyczne „mam kilka pytań” nabiera tutaj zupełnie nowego znaczenia. Śmierć nie jest więc końcem rozmowy, tylko raczej jej niezręcznym przedłużeniem. W tej grze nawet duchy mogą mieć za dużo do powiedzenia.

Rozwój postaci bez klas, za to z charakterem i odrobiną chaosu

Twórcy postawili na bezklasowy system rozwoju, więc nie wciskamy bohatera w sztywną szufladkę typu wojownik, mag czy inny standardowy fachowiec od problemów. Zamiast tego rozwijamy cechy takie jak inteligencja, głupota czy cnota poprzez konkretne działania. Tak, głupota też jest tu czymś, co można pielęgnować. Cudownie demokratyczne podejście do rozwoju postaci. Wartości tych cech wpływają na rozmowy, dostępne opcje i sposób, w jaki kształtuje się osobowość Howarda. Innymi słowy: im bardziej działamy po swojemu, tym bardziej gra odpowiada własnym komentarzem, czasem wspierając nas, a czasem patrząc z lekkim politowaniem. To system, który nagradza zarówno rozsądek, jak i kreatywne zejście z torów.

Fabuła, czyli smutek w neonach i pytania bez łatwych odpowiedzi

Historia Celestial Return ma wyraźnie egzystencjalny, nihilistyczny klimat. To nie jest opowieść o ratowaniu świata z fanfarami i konfetti. To raczej spacer po mieście, które powoli się sypie, podczas gdy wszyscy udają, że wszystko jest w porządku. Netherveil jest futurystyczne, ale przy tym zmęczone własnym istnieniem, jakby technologia zdążyła się już wypalić, zanim naprawdę rozkręciła zabawę. W samym środku tego chaosu pojawia się seria samobójstw, a sprawą zajmuje się Howard – detektyw bardziej zmęczony życiem niż poniedziałkowym alarmem budzika. Śledztwo prowadzi go przez mroczne zaułki, dziwne rozmowy i coraz mniej przyjemne wnioski. Tu nie chodzi tylko o znalezienie winnego, ale też o zrozumienie, co właściwie stało się z tym miejscem i dlaczego wszyscy wyglądają, jakby od dawna czekali na koniec zmiany.

Oprawa graficzna i muzyka, czyli komiks spotyka metal i nie pyta o zgodę

Warstwa wizualna gry utrzymana jest w mangowo-komiksowej stylistyce, co nadaje całości wyrazisty, nieco surowy charakter. Inspiracje? Proszę bardzo: Blame!, Biomega, Hellboy, Akira i Berserk. Czyli zestaw, po którym od razu wiadomo, że nikt tu nie planował kolorowej sielanki z łabędziami i muffinkami. Zamiast tego dostajemy estetykę z pazurem, która świetnie pasuje do dusznego, cyberpunkowego świata. Do tego dochodzi muzyka, która nie bierze jeńców: death metal, noir jazz i cyberpunk techno. Brzmi jak impreza, na której nikt nie wie, czy tańczyć, czy sprawdzać, czy nie nadciąga katastrofa. I właśnie ta mieszanka robi robotę – podkreśla klimat gry, dodaje jej charakteru i sprawia, że Netherveil nie tylko wygląda ciekawie, ale też brzmi jak miejsce, z którego lepiej szybko nie wracać. Autor opisu gry: Krystian Pieniążek Ostatnia aktualizacja opisu: 29 kwietnia 2026