Forza Horizon 6 – festiwal, który już nie udaje skromnego pobocza

Choć cała zabawa zaczynała się kiedyś jako spin-off serii Forza Motorsport, Forza Horizon z czasem wyrosła na prawdziwą gwiazdę wyścigowego menu Microsoftu. I to nie taką, co stoi grzecznie w kącie. Mówimy tu o marce, która rozpycha się łokciami i mówi: „Tak, ja tu prowadzę”. Nic więc dziwnego, że Forza Horizon 6 powstała dzięki współpracy dwóch ekip: Playground Games, które dowodzi projektem, i Turn 10 Studios, które dorzucało swoje trzy grosze do poprzednich odsłon, a przy „szóstce” weszło na grubo, zwłaszcza po wygaszeniu własnej Forzy Motorsport z 2023 roku. Gra wjechała też od razu do PC Game Pass oraz Xbox Game Pass Ultimate, więc zamiast kombinować, wystarczyło odpalić i ruszyć w trasę. Bez ceregieli, bez pytania „czy masz czas?”, tylko: jedziesz, bawisz się, przesadzasz z prędkością i udajesz, że wszystko masz pod kontrolą. Klasyk.

Gameplay, czyli jazda między „elegancko” a „o rety”

Rozgrywka w Forza Horizon 6 trzyma się dobrze znanego przepisu, ale nadal smakuje jak świeżo podany ramen po długiej trasie. To otwarty świat, ogromna swoboda i model jazdy ustawiony dokładnie tam, gdzie spotykają się przystępność oraz realizm. Innymi słowy: da się jeździć na luzie, ale jeśli ktoś chce, może też pobawić się asystami tak, żeby nawet zakręt nie czuł się pewnie. Do dyspozycji dostajemy nie tylko klasyczne auta osobowe, zwłaszcza sportowe, ale też wyścigówki, rajdówki i terenówki. Każda kategoria ma swoje wydarzenia, wyzwania i małe „sprawdźmy, kto tu naprawdę umie skręcać” momenty. Wygrane przynoszą pieniądze, a te zamieniamy na nowe wozy, ulepszenia i domy. A skoro już przy domach: teraz można personalizować garaże, wystawiać w nich swoje kolekcje i zapraszać innych graczy do podziwiania naszego motoryzacyjnego ego. Bardzo zdrowa forma chwalenia się, polecam.

Progresja, czyli od turysty do legendy z gazem w podłodze

Największą nowością w FH6 jest powrót do starszego stylu progresji, inspirowanego pierwszą Forzą Horizon. Znowu zaczynamy jako żółtodziób, turysta z wielkimi oczami i jeszcze większymi marzeniami. Najpierw kwalifikacje, potem kolejne etapy kariery, coraz wyższe rangi i klasyczne opaski, które symbolizują, że już nie jesteśmy przypadkowym gościem, tylko kimś, kogo festiwal zaczyna traktować serio. Każdy ważniejszy kamień milowy jest podkreślany specjalnymi zawodami pokazowymi, więc droga na szczyt nie jest suchą tabelką z punktami, tylko widowiskiem z hukiem silników i odpowiednią dawką fajerwerków. A gdy w końcu zdobędziemy złotą opaskę, otwiera się przed nami Wyspa Legend — osobny region dla najlepszych z najlepszych, czyli miejsce, gdzie zwykłe „dobrze jeżdżę” już nie wystarcza. Tu trzeba być naprawdę w trybie: „mam refleks, styl i trochę szczęścia”.

Japonia, czyli mapa, która nie udaje, że jest nudna

Akcja Forza Horizon 6 przenosi nas do Japonii, czyli miejsca, o które fani prosili tak długo, że można by z tego zrobić osobny wyścig wytrzymałościowy. To nie jest jednak kopia kraju w skali 1:1, tylko mozaika charakterystycznych miejsc, które razem tworzą bardzo autentyczny klimat. Taki, po którym od razu czuć: „tak, to jest właśnie ten vibe”. Odwiedzamy Tokio, opisane jako najbardziej złożone miasto w historii serii, pięć razy większe od Guanajuato z piątki. I brzmi to dokładnie tak, jak powinno: większe, głośniejsze i pełne miejsc, w których łatwo się zachwycić… albo zgubić, jeśli zbyt mocno patrzysz na mapę i nie na drogę. Do tego dochodzi góra Fudżi oraz cała masa różnorodnych terenów: od ulic metropolii z drogami szybkiego ruchu unoszącymi się nad głowami, przez wiejskie krajobrazy, aż po górskie serpentyny, gdzie śnieg trzyma się asfaltu jak plotka w małym miasteczku. Różnorodność wzmacnia też system pór roku, znany z poprzednich części, ale tu podkręcony jeszcze mocniej niż w Forza Horizon 5. Dzięki temu świat nie tylko wygląda efektownie, ale też stale zmienia charakter. Raz jest bardziej miejski, raz spokojny, a raz daje do zrozumienia, że lepiej mieć dobre opony i jeszcze lepsze nerwy.

Samochody, czyli od kei cara do „oho, to już poważna sprawa”

Na starcie Forza Horizon 6 oferuje ponad 550 samochodów, więc jest w czym grzebać, wybierać i zmieniać zdanie piętnaście razy przed pierwszym wyścigiem. Lista obejmuje pełen przekrój maszyn: zwykłe osobówki, sportowe perełki, driftowózy, auta wyścigowe, rajdówki i terenówki. Krótko mówiąc, jeśli coś ma koła i chociaż odrobinę charakteru, prawdopodobnie znajdzie tu swoje miejsce. Sporo uwagi poświęcono też pojazdom kojarzonym z Japonią, w tym kei carom — czyli miejskim maluchom, miniciężarówkom i małym sportowym autkom, które wyglądają jakby powstały z pytania: „a co, jeśli samochód będzie uroczy, ale szybki?”. To bardzo przyjemny dodatek, bo obok wielkich maszyn i superaut dostajemy też coś z lokalnym smakiem, a nie tylko kolejny katalog „więcej mocy, mniej rozsądku”.

Tuning i wizualne szaleństwo bez wstydu

Rozbudowano też system wizualnych modyfikacji. Przybyło części, zwłaszcza spojlerów i bodykitów, więc można jeszcze śmielej zamieniać swoje auto w coś pomiędzy wyścigowym potworem a dziełem sztuki stworzonej po trzeciej kawie. Do tego dochodzą specjalne warianty samochodów po ekstremalnych przeróbkach, czyli opcja dla tych, którzy uznali, że „seryjny wygląd” to jednak za mało dramatu. W praktyce oznacza to większą swobodę w budowaniu własnego stylu. Jedni zrobią z auta eleganckiego łobuza, inni zbrojny manifest nadmiaru aerodynamiki, a jeszcze inni po prostu wrzucą wielki spojler i stwierdzą, że to już jest personalizacja z duszą. I bardzo dobrze.

Tryby, coop i EventLab, czyli zabawa na własnych zasadach

Forza Horizon 6 oferuje szeroki wybór aktywności jedno- i wieloosobowych, w tym dobrze znane formaty jak Eliminator czy Hide & Seek. Co ważne, prawie wszystko da się ograć w kooperacji, więc jeśli ktoś woli ścigać się z ekipą niż samotnie walczyć z własnym talentem i bandami na zakrętach, ma pełne pole do popisu. Rozszerzono też coop na EventLab, czyli edytor tras pozwalający graczom wspólnie budować zawartość praktycznie w dowolnym miejscu mapy. To otwiera drzwi do całkiem szalonych pomysłów — od ambitnych tras po absolutne cuda, które wyglądają jak efekt burzy mózgów połączonej z energetykiem. Kreatywność ma tu naprawdę szeroki pas ruchu.

Silnik, wydania i trochę cyfrowego luksusu

Tak jak poprzednie odsłony serii, Forza Horizon 6 działa na technologii ForzaTech stworzonej przez Turn 10 na potrzeby Forzy Motorsport. To fundament, dzięki któremu całość może wyglądać i działać tak płynnie, jakby asfalt był specjalnie naoliwiony pod kolekcjonerów prędkości. Gra ukazała się w trzech wydaniach: standardowym, Deluxe i Premium. Deluxe Edition dorzuca Przepustkę samochodową z 30 autami wypuszczanymi po premierze oraz Pakiet powitalny. Premium Edition idzie jeszcze dalej: zawiera wszystko z Deluxe, dwie paczki pojazdów — Time Attack Car Pack i Italian Passion Car Pack — członkostwo VIP, a także dwa rozszerzenia z nowymi lokacjami, przygotowane jako część popremierowego rozwoju. Do tego pozwalała zacząć zabawę cztery dni wcześniej, więc dla niecierpliwych była to wersja typu: „nie chcę czekać, chcę już palić gumę”. Ostatecznie Forza Horizon 6 wygląda jak kolejny bardzo mocny krok w stronę wyścigowego triumfu. Z Japonii zrobiła świetną scenę, z progresji — przyjemną podróż od zera do bohatera, a z garażu — miejsce, gdzie człowiek zaczyna mówić do samochodów z czułością. I to chyba najlepszy znak, że festiwal znów działa jak trzeba.