Marathon wraca do gry

Zanim Bungie rozbujało kosmos serią Halo i później Destiny, miało na koncie inny klasyk — Marathon. To właśnie ten oldschoolowy fundament z lat 90. studio postanowiło dziś wyciągnąć z szuflady, odkurzyć i postawić na głowie w formie pełnoprawnego rebootu. Efekt? Nowy Marathon, czyli extraction shooter nastawiony wyłącznie na multiplayer, rozwijany jako gra-usługa. Innymi słowy: wracamy do korzeni, ale z bagażem współczesnych ambicji i sporą dawką kosmicznego chaosu.

Gameplay, czyli strzelanie, loot i sprint do ewakuacji

Akcję oglądamy z perspektywy pierwszej osoby, więc wszystko dzieje się blisko, szybko i bez czasu na spokojne podziwianie widoków — choć akurat te potrafią robić wrażenie. Przemierzamy różnorodne lokacje: od kompleksów badawczych, przez placówki ochronne, aż po miejsca, gdzie natura odzyskała kontrolę i najwyraźniej nie ma ochoty jej oddawać. Po drodze wykonujemy zadania, zbieramy łupy i próbujemy nie zginąć spektakularnie, co w takich grach jest już małym sukcesem samym w sobie. Na mapie nie jesteśmy sami. Przeszkadzają nam przeciwnicy sterowani przez SI, ale też inni gracze, którzy mogą być równie dobrze potencjalnymi sojusznikami, co osobami z bardzo podejrzanym błyskiem w oku. Żeby ekspedycja zakończyła się happy endem, trzeba dotrzeć do punktu ewakuacji i wydostać się stamtąd w jednym kawałku. Brzmi prosto? Oczywiście. Tak samo jak „tylko jeszcze jeden łup” przed wyjściem.

Biegacze, czyli klasowy karnawał

Marathon oddaje nam do dyspozycji sześć ciał, które działają jak odpowiedniki klas postaci. To tak zwani Biegacze — każdy z nich ma swój styl, swoją rolę i swój własny sposób na powiedzenie „zróbmy to po mojemu”. Wśród nich znajdziemy między innymi niszczyciela, zwiadowczynię czy złodziejkę, więc zestaw jest całkiem różnorodny i pozwala dopasować podejście do misji oraz własnego temperamentu. Rozwijanie Biegaczy polega na zdobywaniu coraz lepszego arsenału, który da się modyfikować, oraz na inwestowaniu w implanty ciała i ulepszenia podstawowych systemów. Czyli klasyczne „mój sprzęt jest lepszy niż twój”, tylko w bardziej futurystycznym wydaniu i z większą liczbą błyszczących części zamiennych.

Frakcje, bo każdy chce tu rządzić

Gra pozwala pracować dla sześciu rywalizujących ze sobą frakcji. Każda z nich oferuje własne korzyści, a współpraca z konkretnym stronnictwem wpływa na naszą pozycję na Tau Ceti. To trochę jak dorabianie sobie w kilku miejscach naraz, tylko zamiast grafiku i kawy z automatu mamy broń, tajemnice i lekko wybuchowe konsekwencje. Wykonując zlecenia dla frakcji, zwiększamy swoją podstawową moc i odblokowujemy sezonowe ulepszenia. Te z kolei mogą zapewniać potężniejsze wyposażenie startowe, dodatkowe opcje rozwoju, bonusowe miejsce w schowku albo specjalne przedmioty. Krótko mówiąc: robisz przysługę, dostajesz nagrodę, wracasz po więcej, a potem nagle orientujesz się, że masz już cały system zależności większy niż lista zakupów przed świętami.

Endgame, czyli kiedy robi się naprawdę ciekawie

Faza endgame rozgrywa się na pokładzie statku UESC Marathon. Zaczynamy w Archiwum Kriogenicznym na pierwszym piętrze, a potem przemieszczamy się przez kolejne skarbce pełne cennych artefaktów. Brzmi jak miejsce, w którym ktoś zostawił nie tylko skarb, ale też bardzo zły pomysł — i pewnie właśnie dlatego warto tam wejść. To etap dla tych, którzy już wiedzą, po co wrócili na Tau Ceti IV, i chcą wycisnąć z wyprawy maksimum. Tutaj nagroda za brawurę może być ogromna, ale cena błędu też potrafi zrobić wrażenie. Endgame w Marathonie to więc nie spacer po muzeum, tylko raczej szybki bieg przez muzeum z laserem w plecach.

Tryby gry, czyli solo albo z ekipą

W Marathonie gra się wyłącznie przez Internet. Tytuł pozwala działać w dwu- lub trzyosobowych zespołach, ale można też ruszyć solo albo dołączać do trwających rozgrywek jako samotny łupieżca Rook. To daje sporo elastyczności: chcesz chaosu w grupie — proszę bardzo, chcesz ciszy i samotnej walki o przetrwanie — też da się załatwić. Komunikację ułatwia czat zbliżeniowy, więc rozmowy z innymi graczami mogą być równie ważne jak celność i refleks. Czasem to narzędzie taktyczne, a czasem okazja do krótkiego, acz pełnego emocji dialogu z kimś, kto właśnie ukradł ci łup spod nosa. Urok multiplayera? Jak najbardziej.

Fabuła, czyli co się stało na Tau Ceti IV

Akcja przenosi nas w przyszłość, na opuszczoną kolonię Tau Ceti IV, gdzie trafiamy jako Biegacze. Naszym zadaniem jest eksploracja tego miejsca, praca dla rozmaitych frakcji i szukanie łupów, które przydadzą się przed ostateczną misją na znajdującym się na orbicie statku UESC Marathon. Plan jest prosty: zbierz, przetrwaj, wróć, a potem może jeszcze raz, tylko z większym arsenałem. Po drodze odkrywamy też, co właściwie stało się z ekspedycją, która sto lat wcześniej zniknęła tutaj bez śladu. I to właśnie ten tajemniczy wątek nadaje całej wyprawie dodatkowego smaku — bo wśród strzelania, grabienia i ewakuacji jest jeszcze miejsce na pytanie: „hej, a gdzie wszyscy się podziali?” Odpowiedź może nie być szczególnie przyjazna, ale na pewno będzie ciekawa.