Mewgenics, czyli koty, taktyka i lekko szalony pomysł na życie

Edmund McMillen to gość, który już nieraz udowodnił, że w świecie gier da się połączyć chaos, czarny humor i genialne pomysły. Najpierw dał nam Super Meat Boya, potem dołożył The Binding of Isaac, a później postanowił pójść o krok dalej i stworzyć coś, co brzmi jak sen po zbyt mocnej kawie: Mewgenics. To RPG roguelike, ale też symulator hodowli kotów. Tak, dobrze czytasz — koty, które walczą, rozwijają się i robią wszystko to, czego zwykły domowy mruczek raczej nie ma w zakresie obowiązków. Pierwsza zapowiedź gry pojawiła się już w 2012 roku, a projekt prezentowano nawet podczas PAX 2013. Niestety, los miał wtedy najwyraźniej kota na punkcie psot, bo niedługo później produkcję anulowano. Na szczęście historia lubi drugie życia, zwłaszcza gdy chodzi o dziwaczne pomysły. W 2018 roku prace nad odświeżoną wersją ruszyły ponownie, a McMillen połączył siły z Tylerem Glaielem, z którym wcześniej pracował przy The End is Nigh. Efekt? Jeszcze więcej osobliwości, jeszcze więcej futra i jeszcze mniej zdrowego rozsądku.

Jak to właściwie działa? Koty na wyprawę, marsz!

Akcję w Mewgenics obserwujemy z izometrycznej perspektywy, więc wszystko wygląda trochę jak plansza do bardzo niegrzecznej kociej strategii. To gra taktyczna, która przypomina takie produkcje jak Into the Breach, ale jednocześnie jest też rozbudowanym symulatorem hodowli futrzastych wojowników. Najpierw zbierasz zwierzaki, potem je trenujesz, a na końcu wysyłasz na wyprawy, gdzie czeka ich raczej mniej niż więcej pieszczot. Twoja drużyna eksploruje nieprzychylne tereny i wpada w potyczki z przeciwnikami, wśród których nie brakuje również bossów o wyraźnie złych intencjach i prawdopodobnie jeszcze gorszym futrze. Zawsze jest to więc wyprawa z gatunku: “wrócimy bogatsi albo bardzo przegrani”.

Klasy kotów, czyli każdy mruczek ma swój fach

Na start gracz dostaje czteroosobowy oddział kotów, z których każdy należy do innej klasy. Mamy tu między innymi łowców, magów czy uzdrowicieli, a więc zestaw, który brzmi jak drużyna fantasy, tylko trochę bardziej puszysta. Każdy kot ma inne umiejętności — jeden świetnie radzi sobie w zwarciu, inny woli atakować z dystansu, a jeszcze inny zapewne patrzy na resztę z wyraźnym poczuciem wyższości. W grze dostępnych jest ponad 10 klas, a każda z nich ma aż 75 unikalnych zdolności. To oznacza mnóstwo kombinowania, testowania i odkrywania, który kot najlepiej sprawdzi się jako kocia wersja cichego zabójcy, a który jako puchaty medyk od kryzysowych sytuacji. Po wygranej walce można awansować jednego z pupili i dobrać mu nową umiejętność, więc drużyna z czasem naprawdę robi się całkiem konkretna.

Turowa walka, czyli ruch po ruchu, bez panicznego miauczenia

Walki w Mewgenics są turowe, więc każdy ruch ma znaczenie, a jeden błędny krok może skończyć się kocim dramatem. Podczas swojej kolejki kot może się przemieścić albo zaatakować przeciwnika, a gracz musi uważnie liczyć, planować i przewidywać, bo nieumyślne zranienie własnego pupila jest tu jak najbardziej możliwe. I, jak można się domyślić, nie jest to najlepszy sposób na zdobycie punktów do kociej kariery. Kot może na przykład schować się w wysokiej trawie, co zwiększy jego szanse na uniknięcie ataków. Problem pojawia się wtedy, gdy po drugiej stronie planszy stoi mag specjalizujący się w ogniu. Wtedy kryjówka zamienia się w koci grill, a razem z nią mogą spłonąć także inne łatwopalne elementy otoczenia. Do tego dochodzą jeszcze warunki pogodowe, które potrafią nieźle namieszać. Śnieg zmienia trawę w lodowe odłamki, więc pole bitwy staje się jednocześnie tarczą i pułapką. Elegancko? Nie. Skutecznie? Owszem.

Śmierć? Tylko trochę. Koty mają jeszcze jedną szansę

Utrata wszystkich punktów życia nie oznacza od razu definitywnego końca kociego żywota. Zwierzak staje się nieaktywny na czas bitwy, ale może przetrwać kolejne starcie, jeśli nie zostanie trafiony jeszcze trzy razy w tej samej walce. To trochę jak powiedzieć: “Dobra, leżę, ale może jednak się podniosę, jeśli nikt nie będzie mnie dalej maltretował”. Jest jednak haczyk, bo fatalny cios wpływa na poziom umiejętności pupila i mocno je osłabia. Innymi słowy: koty są twarde, ale nie są ze stali. A przynajmniej nie wszystkie.

Łup, sprzęt i te wszystkie błyszczące cudowności

W Mewgenics można znaleźć ponad 900 unikalnych przedmiotów, co brzmi jak zaproszenie do kolekcjonerskiego szaleństwa. Na wyprawach trafiają się zarówno zwykłe, jak i rzadkie elementy wyposażenia, które poprawiają statystyki i zdolności kotów. Część rzeczy może pojawić się wielokrotnie, ale są też takie skarby, które wypadają raz na całą rozgrywkę — a ta może trwać setki godzin. Czyli mniej więcej tyle, ile potrzeba, by naprawdę zaprzyjaźnić się ze swoim zapasem cierpliwości. Wśród tych cudów trafiają się też absolutne legendy, jak święty Graal. Takie przedmioty są potężne i dają ogromną przewagę, ale jest jeden problem: jeśli kot dzierżący relikwię umrze, przedmiot przepada razem z nim. Krótko mówiąc — nie warto budować całej kariery wokół jednej błyszczącej zabawki. Choć przyznajmy, pokusa jest spora.

Dom, rodzina i koci recykling genów

Po udanej wyprawie ocalały oddział wraca do bazy, czyli domostwa, w którym mieszkają pozostali członkowie kociej familii. To tutaj koty odpoczywają, regenerują siły i szykują się na kolejne wyjścia, ale też zajmują się sprawami bardziej osobistymi, bo w końcu linia musi trwać. Gracz może umieścić dwa koty w jednym pomieszczeniu i jeśli wszystko pójdzie dobrze, pojawi się nowe kocie dziecko z cechami obojga rodziców. Genetyka? Tak. Kocia telenowela? Jeszcze bardziej tak. W niektórych przypadkach nowy członek rodziny dziedziczy także umiejętności i mutacje rodziców, więc budowanie rodu przypomina trochę projektowanie własnej dynastii futrzanych herosów. Aby populacja mogła rosnąć, trzeba też rozwijać domostwo, bo samo miłosne spojrzenie nie wystarczy do stworzenia imperium. Koty w Mewgenics nie są wieczne — starzeją się, a z czasem umierają. Gdy zwierzak zrobi się zbyt stary, nie bierze już udziału w wyprawach, ale nadal może zostać w domu i służyć jako element procesu reprodukcji. Ostatecznie jednak i ten etap się kończy, a pupil odchodzi ze starości. Trochę smutno, trochę dziwnie, ale też bardzo w stylu gry, która z uśmiechem miesza słodycz z absurdem.