Obrona przed falami wrogów od lat jest jak sól survivalowych strategii — bez niej niby się da, ale smakuje podejrzanie. Raz broniliśmy się przed zombie w They Are Billions, innym razem przed potworkami w Diplomacy is Not an Option, a czasem trzeba było stawić czoła całej Złotej Ordzie w Vedelem: The Golden Horde. A Repterra od kanadyjskiego studia Chute Apps mówi: „a gdyby tak zamiast tego… dinozaury?”. I nagle robi się znacznie bardziej prehistorycznie.

W tym świecie nie ma miejsca na nudę ani na chwilę wytchnienia — są za to ogromne gady, które najwyraźniej uznały, że ludzie to nieproszony dodatek do planety. Naszym zadaniem jest dowodzić kolonią i utrzymać ją przy życiu, gdy zewsząd nacierają stada dinozaurów. Nie chodzi o kilka sztuk, tylko o hordy liczące setki, a czasem nawet tysiące osobników. Krótko mówiąc: to nie jest spacer po parku. To raczej spacer po parku, w którym park cię chce zjeść.

Kolonia pod presją

Rozgrywka pokazana jest w widoku izometrycznym, więc wszystko widać jak na dłoni — także momenty, gdy sytuacja zaczyna przypominać wielki chaos w eleganckim płaszczu strategii. Żeby przetrwać, trzeba zbierać surowce, rozbudowywać linie produkcyjne, stawiać sieci energetyczne, wznosić fortyfikacje i dbać o to, by kolonia nie rozsypała się szybciej niż domek z kart po kichnięciu tyranozaura.

Na szczęście nie jesteśmy w tej walce sami. Do dyspozycji dostajemy żołnierzy, inżynierów i treserów, czyli ekipę od zadań specjalnych, bez której każdy plan obrony skończyłby się spektakularnym „oops”. Do tego dochodzą bohaterowie z unikalnymi zdolnościami aktywnymi i pasywnymi. Zbierają doświadczenie, rozwijają się w trakcie gry i odradzają po śmierci, więc nawet jeśli polegną, to w stylu „zaraz wracam, tylko poprawię hełm”.

Dinozaury? Tak, ale na naszą modłę

Treserzy są tutaj absolutnie kluczowi, bo to oni oswajają różne gatunki dinozaurów, a potem wykorzystują je jako wierzchowce. I tu zaczyna się zabawa, bo każda kombinacja jeźdźca i dinozaura odblokowuje inne zdolności specjalne. W praktyce oznacza to, że można tworzyć własne małe, prehistoryczne kombinacje bojowe. Brzmi jak szalony plan? Owszem. Brzmi też jak plan, który warto sprawdzić.

Oswajanie gadów nie odbywa się przez sam urok osobisty, choć kto wie, może i to pomaga. Dinozaury trzeba wabić na różne sposoby, przede wszystkim jedzeniem, bo jak się okazuje, nawet gigantyczny jaszczur z epoki triasu potrafi mieć całkiem prozaiczne potrzeby. Gdy w jednej zagrodzie znajdą się samiec i samica, można liczyć na potomstwo. A jeśli to nadal za mało eksperymentów, gra pozwala też na krzyżowanie z mutacjami genetycznymi, które mogą okazać się bardzo przydatne na polu bitwy. Nauka? Jest. Szaleństwo? Jeszcze więcej.

Frakcje z charakterem

W Repterra ważną rolę odgrywa też system frakcji. W zależności od tego, po której stronie się opowiemy, otrzymamy dostęp do innych atutów, jednostek i bohaterów. Każde ugrupowanie działa trochę inaczej, więc nie ma tu jednego słusznego przepisu na sukces. Jedna frakcja może stawiać na mobilność, inna na technologię, jeszcze inna na specyficzne zarządzanie zasobami albo nieco bardziej wyrafinowane sposoby obchodzenia się z dinozaurami. Jak w życiu: każdy ma swój patent, a potem i tak wszystkim nadgryza ich prastary jaszczur.

To sprawia, że rozgrywka nie powinna szybko się znudzić, bo zmiana frakcji to nie tylko kosmetyka, ale też realna zmiana stylu prowadzenia kolonii. Jedni będą chcieli budować twierdzę nie do ruszenia, inni postawią na szybkie manewry i oswajanie wszystkiego, co ma łuski, zęby i niezbyt przyjazny wzrok. Tak czy inaczej — nuda zostaje za bramą.

Historia, która pachnie kłopotami

Fabuła gry zaczyna się w 1963 roku, kiedy na Oceanie Indyjskim odkryto niezbadaną wyspę zamieszkiwaną przez dinozaury z okresu triasu. Brzmi jak początek dokumentu przyrodniczego, ale zaraz robi się znacznie mniej niewinnie. Ludzie szybko wpadli na pomysł, żeby korzystać z usług kłusowników i łapać te stworzenia, traktując je jak egzotyczne pupile. No bo czemu nie mieć w salonie czegoś, co wygląda, jakby mogło przeżuć kanapę i jeszcze poprosić o dokładkę?

Z czasem część gadów uciekła, zaczęła się rozmnażać i stopniowo wyrastać na coraz większy problem dla całej ludzkości. Kiedy sytuacja zaczęła przypominać katastrofę z bardzo zębastym finałem, do akcji wysłano wyspecjalizowany zespół. Jego zadanie jest proste tylko na papierze: opanować chaos, zanim świat całkowicie wymknie się spod kontroli. A że świat lubi wymykać się spod kontroli akurat wtedy, gdy ktoś mówi „spokojnie, mam plan” — można się spodziewać niezłej jatki.

Oprawa z klimatem retro

Graficznie Repterra nawiązuje do stylistyki znanej z serii Command & Conquer, więc fani klasycznych strategii poczują się tu jak w domu — tylko że w domu są dinozaury, więc warto zamknąć drzwi. Całość stawia na czytelność, klimat i ten przyjemny, lekko oldschoolowy urok, który mówi: „hej, to jest strategia, tu się myśli, tu się kombinuje i tu czasem wszystko płonie”.

To połączenie klasycznej formy z prehistorycznym chaosem daje bardzo obiecujący efekt. Jeśli ktoś lubi strategie survivalowe, w których budowanie, obrona i eksperymenty idą ramię w ramię z totalnym rozgardiaszem, to Repterra może okazać się strzałem w dziesiątkę. Albo raczej: strzałem w tyranozaura. Z bardzo bliska.