XL Games i skok w nieznane

XL Games to południowokoreańskie studio, które wielu graczy kojarzy przede wszystkim z MMORPG-owym gigantem, czyli ArcheAge. Tym razem jednak ekipa postanowiła odłożyć miecze, smoki i epickie questy na bok, po czym rzuciła się na zupełnie inne pole bitwy. Tak powstało The Cube, Save Us — sieciowa gra ekstrakcyjna, w której zamiast spokojnie zwiedzać świat, raczej nerwowo zerkasz przez ramię, czy ktoś właśnie nie planuje cię zdradzić. Gra działa w modelu free-to-play, więc wejście jest darmowe, ale portfel i tak lepiej mieć na oku, bo mikropłatności lubią podkradać się jak kot do miski.

Witaj w świecie po końcu świata

Akcję oglądamy z perspektywy trzeciej osoby, więc mamy całkiem niezły widok na to, jak bardzo sytuacja robi się nieprzyjemna. The Cube, Save Us przenosi nas do postapokaliptycznej rzeczywistości, nad którą góruje tajemniczy Sześcian — tytułowy Cube, wyglądający jak coś pomiędzy kosmicznym artefaktem a biurowym projektem, który wymknął się spod kontroli. To właśnie on otwiera bramę do alternatywnych wersji znanych miejsc: centrum miasta, parku rozrywki czy piramidy. Brzmi jak wycieczka marzeń? No cóż, tylko jeśli twoje marzenia zawierają mutanty i permanentny stres. Wcielamy się w śmiałków, którzy wchodzą tam w poszukiwaniu łupów, zasobów i wszystkiego, co pozwoli im przeżyć choć odrobinę dłużej. Problem w tym, że te lokacje nie są opuszczone ani przyjazne — są pełne agresywnych potworów, które najwyraźniej nie dostały zaproszenia na pokojowe negocjacje. Każdy krok może więc skończyć się szybkim spotkaniem z rzeczywistością, a ta w tej grze ma wyjątkowo twardy charakter.

Nie ufaj nikomu. Serio. Nikomu.

Jakby mutanty nie wystarczyły, na mapie kręcą się też inni gracze, czyli potencjalni sojusznicy, rywale i przyszli zdrajcy w jednym. Można z nimi współpracować, można też od razu przyjąć postawę „ja albo ty”, a można udawać przyjaźń tak długo, aż nadarzy się idealny moment na wbicie noża w plecy — w przenośni lub nie. The Cube, Save Us lubi takie napięcie, bo tutaj zaufanie jest walutą bardziej ryzykowną niż kryptowaluty w piątek trzynastego. Co ciekawe, my sami mamy dokładnie te same możliwości. Od naszego stylu gry zależy, czy będziemy aniołem współpracy, czy też graczem, który na słowo „sojusz” reaguje lekkim uśmiechem i wyciąga broń. To właśnie ten element sprawia, że każda wyprawa ma własny charakter i potrafi zakończyć się zupełnie inaczej, niż planowaliśmy. Czasem wracamy z łupem, czasem z opowieścią o zdradzie, a czasem po prostu nie wracamy wcale.

Walka, ruch i odrobina paniki

Najważniejszym elementem rozgrywki są oczywiście starcia z przeciwnikami, a te nie należą do najspokojniejszych. Na polu walki korzystamy ze zróżnicowanej broni białej, więc zamiast bezpiecznego naparzania z dystansu, trzeba podejść bliżej i osobiście przywitać się z zagrożeniem. W praktyce oznacza to ciągły ruch, unikanie ataków i wyprowadzanie kontr w odpowiednim momencie. Innymi słowy: ta gra nie lubi ludzi, którzy chcą stać w miejscu i liczyć na cud. Każdy pojedynek przypomina trochę taniec, tylko taki, w którym partner próbuje cię zjeść. Trzeba obserwować przeciwnika, reagować błyskawicznie i nie dać się zaskoczyć. Brzmi jak niezła gimnastyka? Bo trochę tak właśnie jest. A jeśli do tego dojdą inni gracze, atmosfera robi się jeszcze bardziej intensywna, bo nigdy nie wiadomo, czy za chwilę pomoże nam ktoś z drużyny, czy raczej urządzi nam bardzo szybki kurs przetrwania… zakończony porażką.

New Cinderfall, czyli chwila oddechu przed kolejną katastrofą

Pomiędzy kolejnymi wyprawami trafiamy do osady New Cinderfall. To taki mały azyl, w którym można złapać oddech, przygotować się na następną ekspedycję i przypomnieć sobie, że jednak warto czasem odpocząć. Możemy tu nie tylko ogarniać ekwipunek i planować dalsze działania, ale też poznawać mieszkańców, odkrywać sekrety miejsca i zaglądać tam, gdzie może lepiej nie zaglądać — bo wiadomo, ciekawość w grach często kończy się równie źle, co w życiu. New Cinderfall pełni więc rolę bezpieczniejszej przystani, choć w świecie takim jak ten nawet spokój ma w sobie coś podejrzanego. To właśnie tutaj gracze zbierają siły przed kolejną rundą chaosu, kombinują, jak przetrwać dłużej, i udają, że tym razem na pewno wszystko pójdzie zgodnie z planem. Oczywiście plan zwykle rozpada się po pierwszym kontakcie z rzeczywistością, ale hej — nadzieja umiera ostatnia.

Coop, zdrady i internetowe przetrwanie

The Cube, Save Us pozwala grać w trybie multiplayer przez Internet, więc wszystko dzieje się w towarzystwie innych osób, które mogą być albo pomocą, albo problemem z własnym nickiem. Produkcja oferuje zarówno współpracę, jak i rywalizację, co oznacza, że każda sesja może zamienić się w sprytny team-up albo w emocjonujące polowanie na cudzy ekwipunek. To właśnie ten miks sprawia, że gra ma potencjał na sporo napięcia, śmiechu i bardzo zdrowej dawki podejrzliwości. Jeśli więc lubisz gry, w których trzeba myśleć, uważać na każdego, a przy okazji nie dać się zjeść mutantom ani „przyjaciołom”, The Cube, Save Us może być całkiem ciekawą propozycją. To świat, w którym łup kusi, zdrada czai się za rogiem, a każda wyprawa może skończyć się wielkim sukcesem albo bardzo nieelegancką ucieczką. Idealnie dla fanów adrenaliny i ludzi, którzy lubią mieć lekkie poczucie, że wszystko wymyka się spod kontroli.