Mogłoby się wydawać, że kiedy walczymy o przetrwanie i uciekamy przed śmiertelnym zagrożeniem, utrata kończyny oznacza sportową katastrofę klasy „no i po ptakach”. Niezależne studio Games From The Abyss w swoim survival horrorze The Lacerator postanawia jednak wywrócić ten dramat do góry nogami i mruga do nas okiem z miną: „spokojnie, to dopiero rozgrzewka”.

Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda znajomo jak stary, dobrze wydeptany korytarz w opuszczonym szpitalu. The Lacerator czerpie garściami z klasyki survival horroru, przywołując ducha pierwszych odsłon Resident Evil i Silent Hill. Dopiero gdy bohaterowi przydarzy się nieszczęśliwy, a czasem wręcz absurdalnie makabryczny wypadek z kończyną, gra pokazuje swój prawdziwy pazur. Albo i brak pazura.

Bez ręki? Bez nogi? Też da się żyć

W centrum całego zamieszania stoi Max, protagonista, który ewidentnie nie podpisał umowy z losem na „życie bez komplikacji”. Jeśli straci rękę albo nogę, nie oznacza to wcale końca zabawy. O nie, to dopiero początek kombatanckiej wersji codzienności. Max potrafi funkcjonować dalej, choć jego styl działania robi się wtedy bardziej „awangardowy” niż „komfortowy” — broń bywa ograniczona, a czasem jedyną opcją pozostaje czołganie się niczym człowiek, który właśnie przegrał z życiem, ale nadal nie zamierza odpuścić.

I właśnie w tym tkwi cały urok tej mechaniki. Utrata kończyny nie jest tu tylko ekranem porażki, ale elementem rozgrywki, który realnie zmienia sposób zabawy. Nagle każda decyzja staje się ważniejsza, każda walka bardziej nerwowa, a każda ucieczka przypomina nieco improwizowany maraton na bardzo kiepskim planie filmowym.

Klasyka survival horroru z lekkim twistem w stronę chaosu

Fundament rozgrywki brzmi znajomo, bo bazuje na sprawdzonym schemacie: eksplorujemy mroczne lokacje, oglądając wydarzenia z filmowych ujęć, choć dla tych, którzy wolą bardziej osobiste podejście do strachu, dostępna jest także kamera zza pleców bohatera. W praktyce oznacza to, że raz czujemy się jak widz w koszmarnym filmie klasy B, a raz jak uczestnik tego filmu, któremu ktoś zapomniał powiedzieć, gdzie są drzwi ewakuacyjne.

Przemierzając kolejne zakamarki, walczymy z przeciwnikami albo sprytnie im uciekamy, a pomiędzy jednym krzykiem a drugim rozwiązujemy zagadki środowiskowe. Trzeba szukać przedmiotów, używać ich we właściwy sposób i wchodzić w interakcję z otoczeniem. Do tego dochodzą pułapki, które najwyraźniej zostały zaprojektowane przez kogoś z bardzo ponurym poczuciem humoru. Innymi słowy: relaks po godzinach, tylko z większą liczbą powodów do paniki.

Max, gwiazda kina i ofiara bardzo złego dnia

Fabuła The Lacerator skupia się na Maksie, który nie jest byle kim, bo to prawdziwa gwiazda filmów dla dorosłych z lat 80. XX wieku. Brzmi jak ktoś, kto widział już dużo, a jednak najwyraźniej los uznał, że to za mało i dorzucił mu jeszcze podziemny kompleks, psychopatę oraz masę nieprzyjemnych niespodzianek. Klasyka gatunku? Prawie. Raczej klasyka „jak to się w ogóle stało?”

Po jednym z dni zdjęciowych Max budzi się w brudnym, podziemnym kompleksie należącym do tytułowego Laceratora. Od tego momentu zaczyna się walka o przetrwanie, w której każdy krok może skończyć się bardzo źle, a czasem wręcz widowiskowo źle. To, jak potoczy się jego historia, zależy od naszych decyzji podejmowanych w trakcie gry, ale też od tego, jakie części ciała uda się ocalić. Albo przynajmniej, których uda się nie stracić zbyt wcześnie. To też jakiś plan.

Wybory, konsekwencje i bardzo bolesna geometria ciała

Twórcy stawiają tutaj na wariantowość, więc ścieżka Maxa nie jest z góry wypisana flamastrem na ścianie. Nasze decyzje wpływają na przebieg wydarzeń i zakończenie, a każda utracona kończyna potrafi wywrócić przebieg rozgrywki niemal równie skutecznie jak nagłe zgaśnięcie światła w piwnicy pełnej problemów. To nie jest gra, która głaszcze po głowie. To raczej taka, która patrzy ci w oczy i pyta: „na pewno chcesz tam wejść? bo ja bym nie wchodziła”.

Dzięki temu The Lacerator łączy tradycyjny survival horror z pomysłowym, nieco makabrycznym twistem, który wyróżnia go na tle gatunkowych kuzynów. Jest tu stary, dobry klimat grozy, są zagadki, jest walka i ucieczka, ale też ten jeden, bardzo ważny detal: nawet po amputacyjnej katastrofie zabawa toczy się dalej. Może nie wygodnie. Może nie elegancko. Ale za to z charakterem.

Retro klimat zaciągnięty prosto z szafy grozy

Oprawę graficzną gry utrzymano w stylistyce retro rodem z początku XXI wieku, co doskonale podbija ciężki, niepokojący klimat całości. Całość wygląda tak, jakby ktoś otworzył stare pudełko z koszmarami, strzepnął z niego kurz i dodał od siebie kilka naprawdę niepokojących pomysłów. Efekt? Mroczny, charakterystyczny i z pewnością nie do pomylenia z pogodną grą o zbieraniu kwiatków.

The Lacerator zapowiada się więc na survival horror z wyrazistym pomysłem, który nie boi się ani klasyki, ani dziwaczności. To produkcja dla tych, którzy lubią napięcie, atmosferę zagrożenia i gry, które mówią „straciłeś rękę? trudno, idziemy dalej”. Bo tutaj przetrwanie to nie kwestia szczęścia. To sztuka kombinowania, czołgania się i zachowania resztek godności. Jeśli coś jeszcze zostało.