Mogłoby się wydawać, że „przytulny” i „horror” to duet mniej więcej tak zgrany jak skarpetki i sandały. A jednak Chris Cote postanowił wywrócić ten stereotyp na lewą stronę i stworzył Welcome to Elderfield — rolnicze RPG, które z jednej strony pachnie świeżo skoszoną trawą, a z drugiej delikatnie szepcze: „uciekaj”.

Na pierwszy rzut oka gra przypomina Stardew Valley, tylko że z tym drobnym haczykiem, że sielanka nieustannie ociera się tu o dziwność, niepokój i rzeczy, których w ogóle nie chciałoby się znaleźć w grządce z marchewką. Bo zamiast samego spokoju mamy życie na farmie, które co chwilę zerka na nas spod ciemnego kaptura.

Rolniczy raj? No, prawie

Akcję oglądamy z góry, więc od razu widać, że autorzy chcieli dać nam pełen obraz tego małego, wielkiego chaosu. Zajmujemy się gospodarstwem, uprawiamy ziemię, hodujemy zwierzaki, a przy okazji włóczymy się po okolicy, łowimy ryby i odkrywamy, że zwykłe odwiedziny u sąsiada mogą skończyć się rozmową o rzeczach, których lepiej nie wymieniać przy kolacji.

Do tego dochodzi relacja z mieszkańcami. Rozmawiamy z nimi, budujemy więzi, a nawet możemy wziąć ślub, bo nic tak nie mówi „miłość”, jak wspólne przetrwanie w miejscu, gdzie rzeczywistość lekko się rozjeżdża. W praktyce to taki farming sim, ale z dużą dawką „co tu się właściwie dzieje?”.

Problem w tym, że nie wszystko da się obsiać spokojem. Świat gry jest pełen dziwactw, a zamiast klasycznych szkodników trafiają się macki, które najwyraźniej uznały, że też chcą mieć coś do powiedzenia w kwestii plonów. I nie są to niestety przyjazne pomocniki ogrodnika.

Uprawy z piekła rodem

Jeśli myślisz, że sadzenie kukurydzy i dyni to szczyt farmerowego szaleństwa, Welcome to Elderfield szybko wyprowadzi cię z błędu. Można tu uprawiać również rzeczy, które brzmią bardziej jak element wystroju gabinetu szalonego naukowca niż zdrowa dieta, na przykład zęby czy gałki oczne. No cóż, każdy ma swoje hobby.

Ta absurdalna mieszanka sprawia, że gra z miejsca wyróżnia się na tle innych produkcji z gatunku. Zamiast ciepłej, pastelowej farmy dostajemy miejsce, w którym codzienność ma lekko obłędny smak, a zbiory potrafią wywołać zarówno uśmiech, jak i delikatne uniesienie brwi.

Nie oznacza to jednak, że wszystko opiera się wyłącznie na dziwności. Mechaniki farmowe nadal są tu ważne, a eksploracja i poznawanie świata dodają całości charakteru. To taki rodzaj gry, który mówi: „chodź, będzie sympatycznie”, po czym wysuwa spod stołu coś z trzema oczami.

Gdy rozmowa nie wystarcza, wchodzi walka

Jakby tego było mało, czasem trzeba zejść z trybu „miły sąsiad” i przejść do „ok, teraz się bronimy”. W grze pojawiają się turowe potyczki, które przerywają farmową rutynę i dodają całości pazura. To momenty, w których spokojne pielęgnowanie grządek ustępuje miejsca walce o przetrwanie.

Podczas starć kamera zmienia perspektywę na pierwszoosobową, więc klimat robi się jeszcze ciaśniejszy i bardziej intensywny. Trzeba wtedy dobrze wykorzystywać wyposażenie, wzmocnienia i wszystkie zasoby, które udało się zebrać wcześniej. Krótko mówiąc: nic nie da takiego efektu jak dobrze przygotowana torba pełna rzeczy „na wszelki wypadek”.

System walki nie jest tu tylko dodatkiem dla ozdoby. To część tej dziwnej układanki, w której codzienna praca, eksploracja i zagrożenie tworzą zaskakująco zgraną, choć mocno pokręconą całość. I właśnie to działa najlepiej — gra cały czas balansuje między „uroczo” a „zaraz będzie bardzo źle”.

Poziom trudności? Od relaksu do starcia z koszmarem

Welcome to Elderfield daje graczom wybór między dwoma poziomami trudności. Cozy jest dla tych, którzy wolą podejść do tematu na spokojnie, bez zbędnego stresu i z kubkiem czegoś ciepłego w dłoni. Z kolei Old Gods to już propozycja dla osób, które lubią, gdy gra nie daje im ani chwili wytchnienia i patrzy na nich z wyraźnym podejrzeniem.

To miły ukłon w stronę różnych stylów grania. Jedni chcą posiedzieć na farmie i nacieszyć się atmosferą, inni wolą, kiedy każdy krok może skończyć się małą apokalipsą. Tutaj obie grupy znajdą coś dla siebie — choć każda z nich może wyjść z rozgrywki z nieco innym poziomem nerwowego śmiechu.

Wygląd i dźwięk, czyli klimat robi robotę

Oprawa wizualna została utrzymana w dwuwymiarowej stylistyce inspirowanej mangowymi horrorami. To oznacza, że całość wygląda jednocześnie stylowo i niepokojąco, jakby ktoś postanowił połączyć album z uroczych ilustracji z nocnym koszmarem po zbyt długim siedzeniu przy ekranie.

Do tego dochodzi soundtrack w klimacie lofi autorstwa Dated, który świetnie podkręca atmosferę. Muzyka z jednej strony uspokaja, z drugiej subtelnie sugeruje, że pod tą spokojną fasadą czai się coś zdecydowanie mniej przyjaznego. Innymi słowy: idealne tło do sadzenia dyni i zastanawiania się, czy ta dynia właśnie na ciebie patrzy.

Welcome to Elderfield to więc niecodzienna mieszanka przytulnego symulatora życia i horroru, która zaskakuje pomysłem, klimatem i odrobiną bardzo zdrowego szaleństwa. Jeśli ktoś marzył o farmie, na której sielskość spotyka się z czymś ewidentnie nie z tego świata, to właśnie znalazł swoje miejsce na ziemi. Albo przynajmniej na czymś, co ziemię udaje.