Dziki Zachód nigdy nie był miejscem dla mięczaków. Tu nawet wiatr wyglądał, jakby miał coś za uszami, a każdy, kto próbował zapuścić korzenie, musiał mieć więcej uporu niż beczka gwoździ. Nic więc dziwnego, że twórcy survivali co jakiś czas wyciągają western z kapelusza i robią z niego pełnoprawną piaskownicę do walki o przetrwanie. Jednym z takich projektów jest Western Rye od niezależnego Nixalon Studios.

Na pierwszy rzut oka gra zabiera nas tam, gdzie słońce praży bez litości, a kurz wchodzi wszędzie, nawet do ambicji. Akcję obserwujemy z perspektywy trzeciej osoby, więc możemy sobie podziwiać własnego kowboja w pełnej okazałości, jakby właśnie wybierał się na randkę z pustynią. Bohaterem zostaje mieszkaniec regionu Monument Valley, słynącego z czerwonych, monumentalnych skał, które wyglądają tak, jakby natura postanowiła zrobić pokaz siłowego minimalizmu.

Otwarty świat i końska logistyka

Western Rye daje nam otwarty świat, więc nikt nie trzyma nas za rękę ani za kapelusz. Możemy ruszać przed siebie przez pustkowia, zaglądać do opuszczonych osad, przemykać przez kopalnie pamiętające czasy gorączki złota albo zawijać do miast, w których życie nadal jakoś się kręci. Jednego dnia człowiek gapi się na samotny wiatrak, a drugiego ląduje w tętniącym życiem miasteczku, gdzie każdy chyba coś sprzedaje, kupuje albo ukrywa.

Po mapie poruszamy się pieszo albo konno, bo przecież na Dzikim Zachodzie koń to nie środek transportu, tylko styl życia, status społeczny i trochę taki czterokopytny współlokator. Jeśli więc nogi odmówią posłuszeństwa, siodło przychodzi z pomocą i nagle świat wydaje się mniej ogromny, a bardziej… wciąż ogromny, tylko trochę bardziej elegancko pokonany.

Przetrwanie, czyli codzienna walka z głodem i chaosem

Sercem rozgrywki jest oczywiście przetrwanie. A to oznacza, że gracz nie ma czasu na nudę, bo życie na pograniczu samo się nie ogarnie. Trzeba zbierać zasoby, stawiać dom, kopać studnię, żeby nie skończyć jak suszony pomidor w kapeluszu, a do tego dbać o uprawy i zwierzęta. Kukurydza, pszenica, fasola, jęczmień — klasyka westernowego rolnictwa, które brzmi spokojnie tylko do momentu, gdy przypomnimy sobie, że to nadal survival.

Na tym jednak zabawa się nie kończy, bo człowiek na prerii ma więcej potrzeb niż termos podróżnika. Trzeba zbudować piecyk do gotowania, coś upichcić, coś ulepszyć, a potem jeszcze pilnować, żeby bohater nie skończył z pustym żołądkiem i miną osoby, która właśnie odkryła, że kukurydza nie smaży się sama. Do tego dochodzą polowania, łowienie ryb oraz hodowla zwierząt, czyli pełen pakiet: od pola do talerza, z lekkim akcentem na „albo zjedz, albo zostaniesz zjedzony”.

Jeśli ktoś lubi bardziej gospodarcze klimaty, może zająć się wydobyciem rudy, postawić hutę i wejść w rzemiosło z rozmachem. A gdy już człowiek poczuje się pewnie, otwierają się kolejne ścieżki: warzenie whisky, pędzenie bimbru i handel dobrami. Krótko mówiąc, można tu być rolnikiem, górnikiem, kowalem, barmanem i przemytnikiem w jednym — wszystko zależy od tego, jak bardzo pragniemy, by nasza postać miała zawodowe rozdwojenie jaźni.

Misje, mieszkańcy i odrobina tajemnicy

Western Rye pozwala też wchodzić w interakcje z mieszkańcami Monument Valley, a oni — jak to w porządnych westernach bywa — nie przychodzą tylko po to, by pogadać o pogodzie. Często mają własne problemy, zagadki i dramaty większe niż susza w lipcu. Możemy pomagać im w rozwiązywaniu kłopotów, wspierać miejscowych i brać udział w zadaniach, które dodają światu trochę życia, a nie tylko piasku w butach.

Wśród takich historii znajdzie się chociażby pomoc kapłanowi w odkrywaniu sekretów przerażającego kultu. Brzmi jak coś, przy czym lepiej mieć przy sobie nie tylko rewolwer, ale i zdrowy rozsądek. Możemy też wyruszyć na poszukiwania zaginionych dzieci indiańskiego plemienia, co pokazuje, że gra nie ogranicza się wyłącznie do strzelania i budowania płotów — czasem trzeba też ruszyć głową i sercem, najlepiej w tej kolejności.

Niebezpieczeństwa czające się za horyzontem

Jak przystało na Dziki Zachód, spokój trwa tu mniej więcej tyle, co lód w lipcu. Zagrożeniem bywa sama pogoda: gwałtowne ulewy potrafią dać w kość, a burze piaskowe zamieniają krajobraz w naturalną wersję „nic nie widać, ale na pewno jest źle”. Do tego dochodzą przeciwnicy, którzy najwyraźniej uznali, że cudzy dzień można zepsuć szybciej niż własny.

Na naszej drodze staną zarażeni, bandyci, mroczni fanatycy, kanibale oraz renegaci-podpalacze, czyli zestaw ludzi, których raczej nie chcielibyśmy zapraszać na grilla. Na szczęście Western Rye daje nam klasyczny westernowy arsenał: rewolwery, strzelby i karabiny. Innymi słowy — rozmowy bywają krótkie, ale za to bardzo stanowcze.

Solo czy w bandzie?

Jeśli ktoś woli samotne wędrówki po bezdrożach, gra pozwala bawić się w pojedynkę. Dla tych jednak, którzy lubią dzielić się przygodą, przygotowano tryb współpracy przez Internet dla maksymalnie czterech osób. Dzięki temu można razem budować, walczyć, kombinować i narzekać, że ktoś znowu zużył ostatnie drewno na coś kompletnie nieistotnego.

Western Rye zapowiada się więc jako westernowy survival z otwartym światem, sporą dawką rzemiosła, przetrwania i przygód, a do tego z klimatem, który nie bierze jeńców. To propozycja dla tych, którzy marzyli, by na Dzikim Zachodzie nie tylko strzelać, ale też kopać studnie, siać fasolę i pilnować, żeby własna farma nie rozpadła się szybciej niż plan dnia po kawie.