W fantastycznych krainach to zwykle bohater z mieczem dostaje medale, pieśni i całe to błyszczące zamieszanie. Ale studio Poor Locke spojrzało na sprawę trochę inaczej i stwierdziło: a co, jeśli to właśnie łowcy czarownic zasługują na fanfary? Tak powstało Crimson Capes, czyli przygodowa gra akcji z domieszką RPG, w której magia, stal i odrobina zdrowego chaosu idą ramię w ramię.

Na ekranie oglądamy wszystko z boku, więc akcja ma tę przyjemną, oldschoolową energię: wszystko widać jak na dłoni, a jednocześnie nic nie daje chwili wytchnienia. Wcielamy się w tytułowe Karmazynowe Peleryny, czyli ekipę zawodowych tropicieli czarownic i czarnoksiężników. Na czele tej barwnej gromadki stoi Milon the Tempest, a obok niego pojawiają się też inni bohaterowie, każdy z własnym stylem walki i zestawem bojowych sztuczek. Jeden macha bronią jak zawodowiec, inny robi za bardziej wyrafinowaną maszynkę do kłopotów.

Wyprawy, ruiny i boss, który nie odpuszcza

Rozgrywka została podzielona na misje, więc zamiast jednej długiej wędrówki mamy serię konkretnych zleceń. Wyruszamy do różnych lokacji: ruin, magicznych wież, mistycznych lasów czy mrocznych jaskiń, gdzie każdy zakręt wygląda jak początek problemów. Po drodze trzeba przebić się przez pomniejszych przeciwników, a na końcu etapu czeka zazwyczaj ktoś znacznie większy, groźniejszy i zdecydowanie mniej skłonny do rozmów.

Między kolejnymi wyprawami wracamy do świątyni Providence, która przeszła delikatny remont w stylu: „zamieńmy ją w twierdzę i nie pytajmy o szczegóły”. To nasza baza wypadowa, miejsce odpoczynku i przygotowań. Możemy tu ogarnąć ekwipunek, ulepszyć sprzęt i pobawić się w planowanie, zanim znów ruszymy w teren, gdzie ktoś na pewno będzie chciał nas zjeść, przekląć albo jedno i drugie.

Szermierka, czyli elegancka forma wzajemnego przeszkadzania sobie

System walki w Crimson Capes jest dynamiczny i wyraźnie lubi, gdy gracz myśli, a nie tylko wciska przyciski z entuzjazmem. Twórcy inspirowali się autentycznymi zasadami szermierki spisanymi w średniowiecznych traktatach, więc pojedynki mają tu zaskakująco techniczny charakter. Trzeba umiejętnie korzystać z uników, pchnięć, cięć i piruetów, bo bez tego na polu walki można się bardzo szybko zamienić w smutną lekcję historii.

Najważniejsze jest obserwowanie przeciwnika i reagowanie na jego ruchy, zamiast rzucać się na niego jak sztorm na parasol. W trakcie starć korzystamy też z broni białej oraz magicznych przedmiotów zwanych fetyszami. Dają one różne bonusy i wspierają nas w boju, ale nie zrobią za nas całej roboty. Innymi słowy: fajnie pomagają, ale nie są magicznym przyciskiem „wygraj wszystko”.

Wraz z postępami bohaterowie stają się coraz silniejsi dzięki nowemu wyposażeniu, odblokowywanym zdolnościom oraz mocy wyciąganej z krwi pokonanych czarodziejów. Tak, brzmi to dokładnie tak dramatycznie, jak się wydaje. Tę energię nasyca się pelerynę, co nie tylko dodaje mocy, ale też sprawia, że Karmazynowe Peleryny wyglądają jeszcze bardziej jak ekipa, z którą lepiej nie zadzierać przed śniadaniem.

Solo albo z ekipą, czyli kto pierwszy ten lepszy

Crimson Capes pozwala grać zarówno w pojedynkę, jak i przez Internet z innymi graczami. Można więc ruszyć na polowanie samotnie, w stylu ponurego profesjonalisty, albo zebrać kompanię i wspólnie robić porządek z siłami ciemności. Gra wspiera współpracę, ale oferuje też pojedynki między graczami, więc jeśli ktoś ma ochotę sprawdzić, kto tu naprawdę zasługuje na tytuł mistrza peleryny, jest taka możliwość.

Królestwo Amvros i robota dla ludzi bez lęku

Akcja toczy się w fantastycznym królestwie Amvros, gdzie spokój jest chyba towarem luksusowym. Wcielamy się w rolę tak zwanej Lewej Ręki Króla, czyli osoby od zadań specjalnych. To my dostajemy misje, których nie chcą ruszać inni rycerze i posłańcy, pewnie z bardzo prostego powodu: są zbyt ryzykowne, zbyt dziwne albo zbyt oblepione magią, która ewidentnie ma złe intencje.

W trakcie polowania na czarownice i czarnoksiężników stopniowo odkrywamy, że władza ma więcej odcieni niż najlepszy asortyment peleryni w królewskim sklepie. Z czasem wychodzi na jaw, że złowrogie moce wyciągnęły swoje szpony również po samo Amvros, więc nasza robota szybko przestaje być zwykłym zleceniem, a zaczyna przypominać walkę o cały porządek świata.

Pixel art z pazurem i odrobiną filmowej magii

Oprawa graficzna Crimson Capes łączy dwuwymiarowy pixel art z trójwymiarowymi animacjami postaci, co daje bardzo charakterystyczny efekt. Jest tu retro klimat, ale bez wrażenia, że ktoś po prostu odkurzył stare dyskietki i nazwał to stylem. Do tego animacje bohaterów wykonano techniką rotoskopii, znaną choćby z pierwszych Mortal Kombat czy Prince of Persia z 1989 roku, więc ruch postaci ma wyraźnie filmową płynność.

Całość składa się na produkcję, która wygląda jak list miłosny do klasycznych gier akcji, ale z własnym charakterem i kilkoma naprawdę ostrymi pazurami. Jeśli ktoś lubi średniowieczną magię, taktyczne pojedynki i bohaterów, którzy nie boją się wchodzić tam, gdzie rozsądek odradza, to Crimson Capes ma spore szanse trafić w gust. A jeśli nie — cóż, zawsze można wrócić do peleryny i jeszcze raz spróbować.