Crimson Desert – kiedy MMORPG robi fikołka i ląduje jako singlowy hit

Pearl Abyss, czyli studio znane z tego, że potrafi zrobić świat tak ładny, że człowiekowi chce się po prostu przystanąć i gapić, zasłynęło przede wszystkim dzięki Black Desert Online. A potem ktoś w firmie najwyraźniej powiedział: „A gdyby tak zrobić coś jeszcze większego, jeszcze bardziej widowiskowego i jeszcze bardziej własnego?”. I tak z pobocznego projektu osadzonego w tym samym uniwersum narodził się Crimson Desert — gra, która na przestrzeni produkcji przeszła niezłą metamorfozę. Z planowanego MMORPG z kampanią rozrosła się do pełnoprawnej, jednoosobowej przygodowej gry akcji z elementami RPG i otwartym światem. Taki gamingowy odpowiednik „wpadłem tylko na chwilę”, a wyszło całe nowe życie.

Gameplay, czyli co tu właściwie robimy?

Akcję w Crimson Desert oglądamy z perspektywy trzeciej osoby, więc wszystko dzieje się tuż przed naszymi oczami — w sam raz, by podziwiać widoki, ale też dokładnie widzieć, jak bardzo ktoś właśnie chce nas skasować. Rozgrywka kręci się wokół eksploracji, wykonywania misji popychających fabułę do przodu oraz zaliczania zadań pobocznych i różnych aktywności „bo czemu nie?”. Od czasu do czasu gra podrzuca też zagadki środowiskowe, czyli zabawę w sprytnego mechanika od otoczenia: przesunąć, pchnąć, uruchomić, kombinować. Ot, klasyczne „myślenie w terenie”, tylko z większą liczbą mieczy.

Pywel, czyli otwarty świat bez nudy i bez skromności

Crimson Desert oddaje nam do dyspozycji kontynent Pywel — rozległy, różnorodny i wyraźnie przekonany o własnej atrakcyjności. Mieszkańcy tego świata żyją swoim życiem, wchodzą ze sobą w interakcje i reagują na to, co wyprawiamy. NPC potrafią skomentować nasze poczynania, a jeśli uznamy, że najlepszym pomysłem dnia jest przestępstwo, to szybko możemy poznać bliżej lokalne służby porządkowe. Pywel nie ma jednego oblicza, bo oferuje cały zestaw krajobrazów: od szerokich równin, przez spieczone słońcem pustynie, aż po skute lodem krainy. Do tego dochodzą miasta, osady, ruiny pełne sekretów i tajemnic oraz latające wyspy, które wyglądają tak, jakby ktoś powiedział: „Dorzućmy jeszcze coś, żeby było bardziej epicko”. Lokacje przemierzamy pieszo, wspinając się po elementach otoczenia, ale też na wierzchowcach — od koni po wilki i niedźwiedzie — na łódkach, grzbiecie smoka, a nawet na maszynach. Tak, smoczy Uber też tu działa.

RPG, ale bez nudnego odhaczania formularzy

W miarę postępów rozwijamy postać, dobierając lepszy ekwipunek i odblokowując coraz mocniejsze zdolności. Możemy też wspierać wybrane frakcje, co wpływa na dostępność i przebieg zadań — czyli klasyczne „kto z kim trzyma, ten ma łatwiej albo trudniej”, zależnie od humoru świata. Gra pozwala również kupić dom i urządzić się po swojemu, więc jeśli po ratowaniu kontynentu marzy się nam spokojny wieczór przy meblowaniu, to proszę bardzo. Nie ma tu jednak klasycznych wyborów dialogowych ani tradycyjnego systemu levelowania, więc Crimson Desert idzie swoją drogą i robi to bez pytania, czy na pewno pasuje do ram gatunku.

Walka, czyli elegancka demolka w dobrym stylu

Starć w grze zdecydowanie nie brakuje. Na naszej drodze stają zarówno wrogo nastawieni przedstawiciele inteligentnych ras, jak i całe stada potworów, od mniejszych paskud po ogromne bestie pełniące rolę bossów. Walka jest dynamiczna, efektowna i nastawiona na sprawne łączenie ciosów. W ruch idą przede wszystkim bronie białe, takie jak miecze i włócznie, a także łuki, gdy trzeba kogoś przekonać z dystansu. Do tego dochodzi szeroki zestaw umiejętności bojowych, które można łączyć w kombinacje, a całość wzbogacają efekty żywiołów — na przykład przewodzenie prądu przez wodę, bo skoro można zrobić spektakl, to po co ograniczać się do zwykłego machania mieczem. Protagoniści potrafią też wspinać się na cielska większych przeciwników, co brzmi trochę jak sport ekstremalny, a trochę jak bardzo zła decyzja, ale za to efektownie.

Kliff i spółka, czyli trzy postacie, trzy style, jedna awantura

Crimson Desert daje nam do dyspozycji trzy grywalne postacie, z których najważniejszy jest Kliff — członek klanu Graymanów, czyli Szarogrzywych. To właśnie on prowadzi nas przez większość historii, ale z czasem możemy przejąć kontrolę także nad Damiane, zwiną i szybką specjalistką od ruchu, oraz Oongką, potężnym, dzikim wojownikiem, który wygląda tak, jakby najpierw uderzał, a dopiero potem pytał o szczegóły. Każda z tych postaci ma własny zestaw umiejętności, mocne strony i słabości, więc zmiana bohatera to nie tylko kosmetyczna zabawa, ale też zupełnie inny styl walki.

Fabuła, czyli zemsta, odbudowa i trochę większy problem niż planowano

Historia skupia się na klanie Graymanów, którego wielu członków zginęło w zasadzce zastawionej przez Czarne Niedźwiedzie. Z całej tej tragedii ocalał Kliff, który teraz ma przed sobą naprawdę wdzięczny plan na życie: odnaleźć ocalałych towarzyszy, odbudować upadły klan i pomścić poległych. Brzmi jak klasyczna opowieść o honorze i zemście, ale twórcy nie poprzestają na prostym schemacie. Z czasem protagonista wpada w sieć większej intrygi i odkrywa zagrożenie znacznie poważniejsze, niż początkowo przypuszczał. Czyli krótko mówiąc: miało być „znajdę kolegów i się odegram”, a wyszło „oho, znowu koniec świata”.

Technologia i oprawa, czyli silnik, który ma co pokazać

Gra działa na autorskim silniku studia Pearl Abyss — BlackSpace Engine. To właśnie on odpowiada za to, że świat ma wyglądać efektownie, dynamicznie i możliwie najbardziej „wow”, bo przecież jeśli już tworzyć ogromny otwarty kontynent, to nie po to, by wyglądał jak tło z kartonu.

Edycja Deluxe, czyli gdy standard to za mało błysku

Poza podstawowym wydaniem Crimson Desert dostępna jest także Edycja Deluxe. W jej skład wchodzi specjalny Pakiet Deluxe, który dorzuca DLC z zestawem zbroi Kairosa — w tym hełm, pancerz, płaszcz, rękawice i buty — tarczą Balgrana oraz zestawem zbroi konnej Exclaire’a, czyli naczółkiem, pancerzem, siodłem i strzemionami. Innymi słowy: jeśli lubisz, gdy twoja postać wygląda jakby weszła na wybieg prosto z pola bitwy, to tutaj coś dla siebie znajdziesz.