Final Fantasy: Resonance – gdy klasyka zakłada elegancki płaszcz HD-2D

Seria Octopath Traveler zrobiła dla stylu HD-2D tyle dobrego, że Square Enix najwyraźniej pomyślało: „A może by tak jeszcze pożenić ten błyszczący retro-look z Final Fantasy?”. I tak właśnie na scenę wkracza Final Fantasy: Resonance — projekt, który bierze starą, dobrą jRPG-ową magię, wrzuca ją do nowoczesnego garnka i podaje z lekkim błyskiem w oku.

O czym właściwie jest ta przygoda?

Fabuła Final Fantasy: Resonance wyrasta z pierwszego sezonu Final Fantasy: Brave Exvius, ale nie dajcie się zwieść słowu „wyrasta” — to nie jest skromny kiełek, tylko porządnie rozrośnięte drzewo z dodatkowymi gałęziami, liśćmi i zapewne kilkoma dramatycznymi zwrotami akcji. Trafiamy do świata, w którym magia bez problemu dogaduje się ze sterowcami, więc klimat jest tu mniej „surowe fantasy”, a bardziej „fantasy z silnikiem i dobrym humorem”. Głównym bohaterem jest Rain, dowódca eskadry latających statków i mieszkaniec Grandshelt, czyli Królestwa Rycerzy — brzmi dumnie, prawda? Na polecenie władcy wyrusza on wraz ze swoim przyjacielem i zastępcą, Lasswellem, do Świątyni Ziemi. Zadanie jest z pozoru proste: sprawdzić, czemu magiczna bariera zaczęła się sypać. Jak to jednak w jRPG bywa, „proste zadanie” zwykle oznacza wejście w kłopoty z rozmachem większym niż finał fajerwerków. Na miejscu bohaterowie spotykają tajemniczego mężczyznę, który bez większych ceregieli niszczy Kryształ Ziemi, źródło mocy całej krainy. Rain i Lasswell zostają odcięci od sojuszników, tracą statek i wracają do domu z lekkim opóźnieniem — tylko po to, by odkryć, że Grandshelt zostało napadnięte. Po uratowaniu króla ruszają więc w długą wyprawę, by nie dopuścić do tego, żeby kolejne kryształy podzieliły los Ziemi. Po drodze wspiera ich Fina — postać pogodna, dobra i tajemnicza zarazem, czyli klasyczny przepis na kogoś, kto wie więcej, niż mówi. A do tego dochodzą kolejni towarzysze, bo w tej historii samotność jest mniej więcej tak mile widziana jak grad podczas pikniku.

Jak się w to gra? Czyli sterowiec, potwory i trochę taktycznego zamieszania

Pod względem mechaniki Final Fantasy: Resonance mocno mruga okiem do klasycznych odsłon serii Final Fantasy. Zwiedzamy więc rozległy świat na pokładzie sterowca, a potem schodzimy na ziemię, żeby już pieszo eksplorować lokacje, rozmawiać z postaciami, przyjmować zadania i oczywiście wdawać się w walki. Krótko mówiąc: trochę latania, trochę dreptania, trochę ratowania świata. Standardowy dzień w pracy bohatera. Starcia toczą się w trybie turowym, a kolejność ruchów pokazuje wygodna oś czasu. To oznacza, że zamiast machać mieczem na ślepo, trzeba trochę pogłówkować. Kluczem do sukcesu jest dobre używanie umiejętności, wykorzystywanie mocnych stron drużyny i odpowiedni moment na uruchomienie systemu faz bonusowych. Te z kolei pozwalają porządnie przyłożyć przeciwnikom, ale najpierw trzeba ich oszołomić — czyli nie tylko bić, ale też sprytnie rozstawiać pionki na planszy. Na dokładkę w walce pomagają Espery, czyli przyzywane istoty o dość wyraźnym zamiłowaniu do spektakularnych wejść.

Wizje, Rezonanse i cały ten magiczny arsenał

Jednym z ciekawszych elementów gry są tak zwane Wizje, czyli skrystalizowane esencje bohaterów znanych z innych odsłon Final Fantasy. Dzięki nim drużyna może korzystać z mocy takich legend jak Cloud Strife czy Wol. Brzmi to trochę jak kolekcjonowanie supergwiazd do drużyny marzeń — tyle że zamiast koszulki z numerem, dostajesz magiczny kryształ i pakiet konkretnych zdolności. Każda postać może mieć wyposażoną maksymalnie jedną Wizję naraz, ale z czasem uczy się związanych z nią umiejętności, więc to nie jest relacja typu „na chwilę i do widzenia”. Wizję można też wymieniać na inną, dopasowując zestaw do aktualnej sytuacji albo własnego stylu grania. Z Wizjami wiążą się również Rezonanse — potężne techniki, które domykają fazy bonusowe i potrafią solidnie namieszać na polu bitwy. Innymi słowy: jeśli walka zaczyna się robić zbyt spokojna, gra szybko przypomina, że spokój jest dla słabszych królestw. W miarę postępów rekrutujemy nowych członków drużyny, a potem dopieszczamy ich pod własne potrzeby, wyposażając w odpowiednie Wizje. To z kolei daje im konkretne zdolności i premie do statystyk, więc można ich skroić pod własną wizję zwycięstwa. Nowe Wizje zdobywa się w specjalnych sanktuariach rozsianych po świecie, co dodaje eksploracji przyjemnego „a może tu coś fajnego leży?” — bo wiadomo, każda dobra wyprawa potrzebuje odrobiny łowienia skarbów.

Jak to wygląda i brzmi?

Final Fantasy: Resonance stawia na estetykę HD-2D, czyli bardzo udane połączenie dwuwymiarowych, pikselowych sprite’ów z bardziej szczegółowym otoczeniem i nowoczesnymi efektami wizualnymi. Do tego dochodzi dynamiczne oświetlenie, które sprawia, że całość wygląda jak klasyka po solidnym liftingu, ale bez utraty charakteru. Stare piksele dostały tu drugie życie i wyraźnie im z tym do twarzy. Za muzykę odpowiada zespół Elements Garden pod przewodnictwem Noriyasu Agematsu, więc warstwa dźwiękowa zapowiada się na pełną emocji, rozmachu i melodii, które potrafią zostać w głowie na długo po odłożeniu pada. A to, jak wiadomo, jedna z najbardziej bezpiecznych form zarażenia w świecie gier.

Final Fantasy: Resonance – podsumowanie bez zbędnego nadęcia

To gra, która bierze znane elementy Final Fantasy, wkłada je w efektowne HD-2D i dorzuca do tego taktyczną walkę, system Wizji oraz przygodę, w której sterowce, kryształy i bohaterowie o wielkich obowiązkach grają pierwsze skrzypce. Brzmi znajomo? Pewnie tak. Ale właśnie w tym tkwi urok — bo czasem klasyka smakuje najlepiej, gdy podana jest na nowo, z odrobiną blasku i porządną porcją przygody.