Atomstring Games to niezależne chińskie studio, które postanowiło nie pytać branży o zgodę, tylko po prostu wkroczyło na scenę z własnym pomysłem na metroidvanię. Ich debiut, czyli **Kotama and Academy Citadel**, to platformowa gra akcji, w której klimat, tempo i ciekawość świata grają razem w jednej drużynie — i to całkiem zgranej. W tej przygodzie patrzymy na wydarzenia z boku, a stery przejmujemy nad tytułową Kotamą. Dziewczyna przemierza potężną **Cytadelę Akademii Carmel**, skacząc, wspinając się i wpakowując w kłopoty z taką regularnością, jakby to była jej ulubiona forma spędzania wolnego czasu. Po drodze czekają na nią platformowe wyzwania, pułapki i przeciwnicy, którzy najwyraźniej nie dostali notatki, że dziś mieli mieć dzień wolny.

Zwiedzanie, czyli „a może tam też jest sekret?”

Eksploracja w Kotama and Academy Citadel nie polega na spokojnym podziwianiu widoczków. To bardziej podejście typu: „wchodzę tu, bo na pewno jest tu coś ciekawego, a jeśli nie, to przynajmniej ktoś spróbuje mnie zabić”. Cytadela skrywa kolejne zakamarki, zamknięte przejścia i miejsca, do których na początku nie da się wejść — ale spokojnie, metroidvania lubi zostawiać drzwi niedomknięte, żeby później z satysfakcją dać nam do nich klucz. Kotama nie jest jednak bezbronna. W walce i podczas przemierzania świata musi wykazywać się zręcznością, refleksem oraz umiejętnym korzystaniem ze swoich zdolności. A tych nie brakuje, zwłaszcza że sporą rolę odgrywają tutaj moce związane z płynami. Brzmi nietypowo? I bardzo dobrze, bo dzięki nim bohaterka potrafi omijać przeszkody, neutralizować zagrożenia i porządnie przyłożyć nieproszonym gościom.

Walka, bossowie i płynna demolka

Starcia z przeciwnikami są dynamiczne i nie pozwalają na senność — tu trzeba skakać, unikać, atakować i robić wszystko to, co w dobrym platformowym boju robi się z gracją i lekkim chaosem. Szczególnie wymagające są pojedynki z bossami, którzy najwyraźniej uznali, że zwykłe przeszkadzanie to za mało i trzeba wejść z rozmachem. Kluczem do zwycięstwa jest sprawne korzystanie z oręża oraz mądre żonglowanie umiejętnościami Kotamy. Jednym z ciekawszych przykładów jest **Płynna Detonacja**. Nazwa brzmi jak coś, co ktoś wymyślił po trzeciej kawie, ale efekt jest całkiem konkretny: płyn pokrywający cel eksploduje i zadaje solidne obrażenia. Innymi słowy — trochę chemii, trochę magii, trochę „oops, wszystko wybuchło”. I dokładnie za to takie systemy lubimy.

Rosnąca moc i małe sztuczki z czasem

W miarę postępów Kotama zdobywa coraz lepszą broń, więc z każdą kolejną godziną robi się coraz mniej „dzielna uczennica”, a coraz bardziej „problem dla wszystkiego, co się rusza”. Potencjał bojowy bohaterki zwiększają również nowe umiejętności oraz specjalne **Memokarty**, które można dopasowywać do własnych preferencji. Dzięki nim da się wycisnąć z postaci dodatkowe bonusy i trochę pobawić się w budowanie idealnego zestawu do walki. Na osobną pochwałę zasługuje też zdolność cofania czasu. To ten typ mocy, który natychmiast sprawia, że każda zamknięta wcześniej ścieżka zaczyna wyglądać jak obietnica nowych przygód i kolejnych sekretów. Wracając do odwiedzonych już miejsc, Kotama może używać zdobytych przedmiotów i umiejętności, by otwierać nowe przejścia, odkrywać wcześniej niedostępne obszary i rozwiązywać zagadki. A przy okazji dowiadywać się coraz więcej o samej sobie i o tajemnicach Cytadeli.

Fabuła z akademickim twistem

Historia zaczyna się całkiem niewinnie, bo Kotama trafia do Akademii Carmel jako studentka wymiany. Niby zwyczajny początek, a potem bach — stuletni spisek, tajemnice, dziwne zależności i miejsce, które zdecydowanie ma więcej do ukrycia niż typowa uczelniana tablica ogłoszeń. W trakcie odkrywania prawdy bohaterka poznaje naturę Akademii, ale też stopniowo odkrywa coś ważnego o sobie samej. Po drodze nawiązuje również znajomości z innymi studentkami. I nie są to relacje „cześć, cześć, widzimy się na korytarzu”, tylko prawdziwe przyjaźnie, którym można pomóc poprzez odkrywanie ich historii. W zamian Kotama zyskuje wierne sojuszniczki, a cała wyprawa nabiera bardziej osobistego charakteru. Bo nawet w środku chaosu miło mieć kogoś, kto nie tylko wspiera w walce, ale i nie pyta za dużo, gdy znowu przypadkiem uruchomisz starożytny mechanizm.

Styl, który lubi mangę i ładne efekty

Oprawa graficzna gry została utrzymana w mangowej stylistyce i wykonana w technice **2.5D**, co daje całości wyrazisty, lekko komiksowy charakter. Dzięki temu świat gry wygląda jednocześnie nowocześnie i z lekka baśniowo, a Cytadela Akademii Carmel prezentuje się jak miejsce, które chciałoby być eleganckie, tajemnicze i nieco niepokojące — i wychodzi mu to całkiem dobrze. Kotama and Academy Citadel zapowiada się więc jako metroidvania, która łączy dynamiczną akcję, eksplorację, ciekawy system umiejętności i fabułę pełną sekretów. A że wszystko podane jest w lekkiej, mangowej oprawie, to całość ma spore szanse wciągnąć gracza na dłużej niż planował. Jak to zwykle bywa z dobrą metroidvanią: wchodzisz na chwilę, a wychodzisz dopiero po kilku godzinach i z pytaniem, gdzie zniknęło całe popołudnie.