OddFauna: Secret of the Terrabeast — sandbox, survival i chill w jednym

OddFauna: Secret of the Terrabeast to taka gra, która bierze survival, sandbox i relaksującą symulację, wrzuca do jednego garnka, miesza kijem od szczęścia i podaje graczowi z uśmiechem. Za tą niezależną produkcją stoją Cliff Mitchell i Emma SanCartier, czyli małżeństwo, które widać nie boi się ambitnych pomysłów. Cliff ma zresztą solidny bagaż doświadczeń, bo przez ponad 12 lat pracował jako animator przy takich hitach jak Halo Infinite czy Dragon Age: Początek, a wcześniej zahaczał też o filmy w stylu Megamocny i Jak wytresować smoka. Całość sfinansowano dzięki kampanii na Kickstarterze, więc można powiedzieć, że gra dosłownie wyrosła z dobrych pomysłów i wsparcia ludzi.

Świat, który żyje, rośnie i czasem pewnie marudzi

Akcja gry dzieje się na powierzchni terrabestii, czyli ogromnego kosmicznego bytu, który jest tak wielki, że spokojnie można na jego grzbiecie urządzić całe cywilizacje, kilka biomów i pewnie jeszcze miejsce na piknik. I to nie jest metafora na pół gwizdka — ten świat naprawdę żyje. Według legend terrabestia potrafi rosnąć przez całe milenia, więc nie ma tu pośpiechu, jest za to mnóstwo przestrzeni na rozwój, eksplorację i drobne katastrofy kontrolowane. Na tym ciele-planecie rozkwita życie w wielu formach, ale sielanka ma swoje zgrzyty. Przyciąga bowiem niszczącą plagę oraz różne złośliwe stworzonka, które najwyraźniej dostały w pakiecie bonusowym złośliwość i brak manier. Terrabestia żyje więc w symbiozie z Astorem — niezwykłym gatunkiem dziwnych stworków, czyli tytułową OddFauną, która dba o zdrowie świata i poluje na specjalne nasiona zwane TerraSeeds. To właśnie w jednego z tych małych opiekunów wcielają się gracze.

Mechanika: tu można być ogrodnikiem, alchemikiem i lekkim psotnikiem

Choć OddFauna: Secret of the Terrabeast formalnie można wrzucić do worka z symulacyjnymi survivalami w otwartym świecie, to duchowo najbliżej jej chyba do Animal Crossing. Tyle że zamiast budować uroczą wyspę i martwić się, czy sąsiad znów nie ustawił mebla o trzy piksele za blisko, tutaj troszczymy się o naturalny ekosystem i jego mieszkańców. Brzmi spokojnie? Tylko pozornie. Gra daje nam sporą swobodę w manipulowaniu światem. Możemy kształtować ziemię jak plastelinę po kawie: podnosić i obniżać teren, regulować poziom wody czy zmieniać temperaturę. Do tego dochodzi alchemia, czyli wykorzystywanie żywiołów do wpływania na dowolne obiekty. Efekt? Można tworzyć rozmaite biomy, ale też robić rzeczy, których w zdrowym rozsądku raczej by się nie polecało. I co najlepsze, gra nie staje na drodze naszym pomysłom — wręcz zachęca do eksperymentów. Czasem to nauka. Czasem chaos. Czasem jedno i drugie, bo po co się ograniczać.

OddFauna, czyli sąsiedzi z charakterem

Na terrabestii żyją liczne gatunki dziwnych stworzeń zwanych OddFauna. I nie są to zwykłe „ładne zwierzątka do pogłaskania”, tylko osobowości z własnymi upodobaniami, potrzebami i kaprysami. Wiele z nich można zaprzyjaźnić z Astorem, a to otwiera drogę do nowych receptur, przydatnych przedmiotów, a nawet towarzyszy podróży. Czyli klasyka: najpierw poznajesz kogoś, potem dostajesz od niego przepis, a na końcu wspólnie idziecie na przygodę. Każdy gatunek zachowuje się inaczej. Jedne siedzą w lasach i wystarczy przynieść im ulubiony smakołyk, by zyskać ich sympatię. Inne preferują gorące pustynie albo otwarte łąki i do ich serca prowadzi droga przez budowę schronienia albo odpowiednią „rozmowę” z Astorem. Krótko mówiąc: tu nie wystarczy rzucić marchewką i liczyć na przyjaźń. Trzeba się trochę postarać, a czasem po prostu pogadać — jeśli oczywiście rozmowy ze stworkiem w ogóle da się nazwać normalnym wtorkiem.

Terrabestia rośnie, a razem z nią rosną i problemy

Co ważne, zdrowa terrabestia rośnie na początku każdej pory roku. A skoro rośnie świat, to od razu powiększa się też mapa, odblokowują się nowe lokacje, biomy i nasiona. Te ostatnie można nawet krzyżować, uzyskując kolejne odmiany. Brzmi jak raj dla ogrodnika? Trochę tak. Brzmi jak raj dla kogoś, kto lubi odkrywać nowe miejsca? Jeszcze bardziej. Ale jak to zwykle bywa, coś za coś. Wraz z rozwojem świata pojawiają się nowe zagrożenia: wrogie stworki, szkodliwe zjawiska naturalne i plaga, która lubi niszczyć wszystko po drodze. Czyli klasyczny zestaw „natura kontra bałagan, edycja kosmiczna”. Jeśli jednak poradzimy sobie z tymi przeszkodami, możemy natknąć się na unikalne, legendarne okazy OddFauny, które sowicie nagradzają za troskę o terrabestię. Innymi słowy: opieka nad światem się opłaca, a czasem nawet bardzo.

Tryb gry i klimat: solo, ale wcale nie samotnie

OddFauna: Secret of the Terrabeast jest grą wyłącznie dla jednego gracza i oferuje jeden podstawowy tryb zabawy. Nie ma tu więc tłumów, rankingów ani wieloosobowego zamieszania — za to jest przygoda szyta na miarę kogoś, kto lubi spokojnie, ale z celem. Dodatkowo każda rozgrywka może wyglądać inaczej dzięki losowemu generowaniu świata na starcie, więc wracanie do gry ma sens i nie pachnie nudą z daleka.

Oprawa techniczna: rękodzieło, które dostało cyfrowe życie

Trójwymiarowa oprawa wizualna gry jest prosta, lekko uproszczona i przy pierwszym spojrzeniu może przywoływać skojarzenia z Animal Crossing. Ale to tylko powierzchnia, bo za tym stylem stoi ciekawy pomysł. Wszystkie obiekty w grze zaczęły życie jako ręcznie wykonane rzeźby Emmii SanCartier, które następnie przeniesiono do silnika gry dzięki trójwymiarowemu fotoskanowaniu. Efekt? Świat ma specyficzny, rękodzielniczy charakter, jakby ktoś ulepił go z wyobraźni, cierpliwości i odrobiny artystycznego szaleństwa. Nietypowy system animacji dodatkowo podbija wyjątkowość tego klimatu. Twórcy planowali też mocniej zaznaczyć muzyczną stronę projektu, angażując Hiroki Kikutyę, znanego z Secret of Mana i Trials of Mana, do stworzenia ścieżki dźwiękowej. To był jeden z pierwszych celów dodatkowej kampanii na Kickstarterze, więc widać, że ambicje były tu naprawdę spore. I bardzo dobrze — bo jeśli gra ma być osobliwa, to niech będzie osobliwa z rozmachem.