Na początku swojej kariery francuskie Artefacts Studio serwowało graczom naprawdę rozstrzelone menu: trochę wyścigów, trochę zręcznościówek, a nawet przygodówki. Jednak w 2020 roku, po premierze The Dungeon of Naheulbeuk: The Amulet of Chaos, studio najwyraźniej powiedziało sobie: „Hej, taktyka jest całkiem spoko, a chaos też ma swój urok” — i od tamtej pory coraz mocniej skręcało w stronę gier z planowaniem, ustawianiem pionków i mierzeniem wrogów spojrzeniem pełnym niepokoju.

W ten właśnie nurt wpisuje się Terrinoth: Heroes of Descent, czyli dungeon crawler RPG oparty na planszówkowej licencji znanej w Polsce jako Descent: Legendy Mroku. Brzmi poważnie? Trochę tak. Ale spokojnie — pod tą mroczną fasadą czeka zabawa w składanie drużyny, wywalanie potworów z lochów i modlenie się, żeby nikt nie stanął akurat tam, gdzie nie powinien.

Drużyna, lochy i odrobina zdrowego bałaganu

W Terrinoth: Heroes of Descent akcję oglądamy z izometrycznej perspektywy, czyli z tego kąta, z którego każdy loch wygląda trochę bardziej niepokojąco, a każdy przeciwnik jakby miał zły dzień. Na start wybieramy jednego z różnych poszukiwaczy przygód i przewodzimy maksymalnie czteroosobowej ekipie, która postanawia uprzejmie — choć zazwyczaj z mieczem w dłoni — powiedzieć złu stanowcze „nie dziś”.

Każdy bohater ma własną historię, ulubione zabawki do zadawania bólu i styl walki, który wyraźnie mówi, czy dana postać woli rozwiązywać problemy delikatnie, czy raczej zostawić po nich ślad w postaci świeżo przewietrzonej zbroi wroga. W miarę postępów rozwijamy drużynę, odblokowujemy nowe umiejętności, szlifujemy atuty i zbieramy coraz lepszy sprzęt, który później można jeszcze ulepszać w Kuźni. Bo przecież miecz też zasługuje na drugą szansę.

Przygoda prowadzi przez różnorodne lochy, a kampania fabularna została podzielona na rozdziały, żeby nawet mrok miał swoją organizację. Wykonujemy zadania pchające historię naprzód, zaliczamy misje poboczne, prowadzimy rozmowy — przy czym ich przebieg zależy od składu oddziału, więc czasem ekipa potrafi nieźle namieszać — no i oczywiście walczymy z każdym, kto uznał, że to jego piwnica, a nie nasza.

Walka: tu kolejka, tu spryt, tu precyzja

Potyczki rozgrywają się w systemie turowym, więc nie ma tu miejsca na nerwowe klikanie szybciej niż myśli przeciwnik. Zamiast tego liczy się dobre ustawienie postaci, uwzględnianie wysokości terenu i linii wzroku, a także wyczucie momentu, w którym warto przyłożyć z całej siły, zanim sytuacja zrobi się nieprzyjemnie jednoznaczna.

Dużą rolę odgrywają też synergie między bohaterami. Innymi słowy: nie chodzi tylko o to, kto ma największy miecz, ale też kto potrafi sprawić, że reszta drużyny zacznie działać jak dobrze naoliwiona maszyna do robienia porządku w lochach. To z kolei wpływa na dobór składu, bo nie każdy awanturnik pasuje do każdej sytuacji — czasem potrzeba tarczy, czasem magii, a czasem kogoś, kto po prostu wygląda groźnie i robi odpowiednie wrażenie.

Na drodze stają zarówno zwykli przeciwnicy, jak i bossowie z kategorii „ten to na pewno nie chce się przedstawić”. Każde starcie wymaga chwili zastanowienia, bo nawet z pozoru prosty bój potrafi zamienić się w mały taktyczny kociołek, w którym źle postawiony krok kończy się bolesną lekcją pokory.

Samotny bohater albo ekipowa burza w lochu

Terrinoth: Heroes of Descent można przejść solo, ale gra udostępnia też kooperacyjny multiplayer przez Internet dla maksymalnie czterech osób. I to całkiem wygodnie, bo dodatkowi gracze mogą dołączać w dowolnym momencie. Brzmi jak plan idealny: jeden członek drużyny wpada później, drugi już od początku robi zamieszanie, a trzeci i czwarty próbują wspólnie ogarnąć, kto właściwie miał pilnować leczenia.

To rozwiązanie świetnie pasuje do taktycznego charakteru gry, bo wspólne kombinowanie nad ruchem, pozycjonowaniem i atakami specjalnymi bywa tu równie ważne jak same statystyki. A przy okazji daje to okazję do klasycznego kooperacyjnego folkloru: „ja myślałem, że ty to załatwisz”, „dlaczego ten boss stoi za nami?”, „kto znowu wszedł w pułapkę?” — czyli w skrócie: pełnię współpracy.

Kraina Terrinoth i jej całkiem porządny dramat

Fabuła przenosi nas do krainy fantasy Terrinoth, gdzie mroczne siły rozgościły się najwyraźniej na dobre i bez pytania o zgodę. Żeby przywrócić tu odrobinę ładu, drużyna awanturników rusza na poszukiwanie zapomnianej relikwii, a finał tej wyprawy prowadzi do podziemi zamieszkanych przez tajemniczego mistrza okultyzmu. Nie brzmi jak weekendowy spacer po lesie? Słusznie.

Historia dzieje się przed wydarzeniami znanymi z Descent: Legends of the Dark, ale jest całkowicie samodzielna, więc nie trzeba znać planszówki, żeby wejść do zabawy bez poczucia, że ktoś właśnie zaczął opowiadać serial od środka czwartego sezonu. To przygoda przygotowana tak, by zarówno fani uniwersum, jak i nowicjusze mogli spokojnie zanurzyć się w lochy, magię i porządny taktyczny zamęt.