The Blood of Dawnwalker to RPG, które już samo nazwisko brzmi jakby ktoś wymyślił je po trzech kubkach mocnej kawy i obejrzeniu zbyt wielu mrocznych trailerów. Za grę odpowiada polskie studio Rebel Wolves, wspierane finansowo przez chiński gigant NetEase, a wydaniem zajmuje się Bandai Namco Entertainment. Mamy więc miks rodzimych talentów i wielkiego wydawcy, czyli przepis na produkcję, o której będzie głośno.

Studio Rebel Wolves powstało na początku 2022 roku z inicjatywy Konrada Tomaszkiewicza, byłego człowieka CD Projektu RED. To ten sam człowiek, który miał w rękach stery przy Wiedźminie 3: Dziki Gon jako reżyser, a wcześniej działał też przy Cyberpunku 2077. Krótko mówiąc: facet wie, jak robić gry, przy których człowiek mówi „jeszcze jedna godzinka” i nagle robi się rano.

Ekipa z Wiedźmina i Cyberpunka, czyli drużyna marzeń

Na pokładzie Rebel Wolves nie zabrakło też innych weteranów CDPR. Bartłomiej Gaweł, który był reżyserem artystycznym Wiedźmina 3, Daniel Sadowski, mający na koncie reżyserię pierwszego Wiedźmina, Jakub Szamałek – współscenarzysta Cyberpunka 2077 – oraz Mateusz Tomaszkiewicz, brat założyciela studia, a zarazem kreatywny reżyser projektu. Wcześniej pracował on jako reżyser misji pobocznych w Cyberpunku 2077 i główny projektant questów w Wiedźminie 3. No powiedzmy sobie szczerze: to nie jest ekipa z przypadku, tylko skład, który wie, jak wycisnąć dramat z dialogu i emocje z porządnego questa.

Takie nazwiska od razu budzą skojarzenia z grami, które mają klimat, ciężar i świetnie napisane historie. I właśnie tym The Blood of Dawnwalker chce się wyróżniać — nie tylko efektowną walką, ale też światem, który żyje własnym życiem, nawet jeśli gracz akurat postanowi iść na herbatę. Albo na podbój całej mapy. Jak kto woli.

O czym właściwie jest The Blood of Dawnwalker?

Akcja gry przenosi nas do alternatywnej, fantastycznej wersji Europy z połowy XIV wieku. Miejsce akcji? Fikcyjna dolina Sangora, ukryta gdzieś w Karpatach, czyli teren idealny na mroczne sekrety, wilgoć, mgłę i bardzo złe decyzje. Przez region przetoczyły się wojny, czarna śmierć i ogólny średniowieczny chaos, a kiedy już wydawało się, że gorzej być nie może, na scenę wjeżdżają wampiry. I to nie takie grzeczne, tylko dowodzone przez krwiopijcę Brencisa, który ma wielkie ambicje i jeszcze większy apetyt.

Wampiry nie przyszły tu na wakacje. Ich celem jest obalenie feudałów, przejęcie władzy i zdobycie wolności na własnych zasadach. W sam środek tej zawieruchy trafia Coen — młody bohater przemieniony w tytułowego Dawnwalkera. Nie jest już w pełni człowiekiem, ale też nie do końca wampirem. Taki zawieszony stan „pomiędzy”, jakby ktoś nie mógł się zdecydować, czy chce spać w trumnie, czy jednak dalej płacić rachunki.

Coen ma tylko 30 dni i 30 nocy, żeby uratować rodzinę z rąk wampirów. Brzmi jak plan napięty niczym budżet po premierze wielkiego RPG. A co najlepsze, to od naszych wyborów zależy, czy w tej walce zachowa resztki człowieczeństwa, czy też da się porwać mocy, głodowi krwi i nocnemu życiu z bardziej niebezpiecznej strony lustra.

Jak wygląda rozgrywka?

Rozgrywkę oglądamy z perspektywy trzeciej osoby, czyli klasyczne TPP, wygodne do podziwiania widoków, biegania po lesie i efektownego machania mieczem. Gameplay łączy eksplorację otwartego świata, zręcznościową walkę, interaktywne dialogi oraz zadania fabularne i poboczne aktywności, a wszystko to w mocno nieliniowej formie. Innymi słowy: nikt tu nie prowadzi gracza za rączkę, raczej zostawia mu mapę, kompas i mówi „powodzenia, przyjacielu”.

Twórcy postawili na otwarty świat, ale nie taki gigantyczny, że trzeba dojeżdżać z jednego końca na drugi z prowiantem i zapasem cierpliwości. Ma on umiarkowaną powierzchnię, porównywalną z Toussaint z dodatku Wiedźmin 3: Krew i wino. Znajdziemy tu jedno duże miasto, kilka wiosek i sporo dzikiej przestrzeni. Za to świat nadrabia tym, że wydarzenia nie są sztywno ustawione jak szkolna akademia — akcje gracza, a nawet jego brak, mają realny wpływ na to, co się dzieje.

Podczas wędrówki po Sangorze poznajemy mieszkańców, wykonujemy zadania, walczymy z ludźmi, wampirami i potworami, czyli klasyczny zestaw „witaj w fantastycznej Europie, proszę nie gryźć obsługi”. Co ciekawe, deweloperzy zrezygnowali z wyraźnego podziału na misje główne i poboczne. Teoretycznie każda aktywność może mieć znaczenie dla fabuły. Twórcy nazywają to wręcz „narracyjnym sandboxem”, w którym gracz może nawet wyeliminować większość NPC-ów. Trochę brutalnie, ale przynajmniej konsekwentnie.

Limit czasu, czyli 30 dni na ogarnięcie świata

W grze działa też mechanika limitu czasu, ale nie jest ona aż tak bezlitosna, jak mogłoby się wydawać. Czas płynie głównie wtedy, gdy bohater wykonuje istotne czynności, więc samo łażenie po świecie nie sprawia, że nagle zegar zaczyna odmierzać koniec wszystkiego. To daje graczowi trochę oddechu — można eksplorować, kombinować i nie wpadać od razu w panikę.

Nie oznacza to jednak pełnej sielanki. Twórcy regularnie wrzucają decyzje, które wpływają na przebieg historii, świat i zakończenie. Przez nieliniową strukturę nie da się zrobić wszystkiego przy jednym przejściu, więc każda rozgrywka ma szansę potoczyć się inaczej. To ten typ gry, po którym człowiek mówi: „dobra, teraz zagram inaczej”, a potem i tak znów robi wszystko po swojemu.

Co potrafi Coen po zmroku?

W The Blood of Dawnwalker ważną rolę odgrywa cykl dobowy, który wpływa na eksplorację, walkę i zdolności głównego bohatera. Za dnia Coen walczy mieczem i korzysta z czarnej magii, ale prawdziwe fajerwerki zaczynają się dopiero nocą. Wtedy ma dostęp do najpotężniejszych wampirycznych mocy, w tym zdolności bojowych, chodzenia po ścianach czy przemiany w szybkie jak plotka wilcze stworzenie.

Zdolności zdobywa się i rozwija wraz z postępami oraz zdobywanym doświadczeniem. Dzięki temu bohater nie stoi w miejscu, tylko stopniowo staje się coraz bardziej niepokojącym połączeniem wojownika, potwora i nocnego akrobaty. Brzmi groźnie? I bardzo dobrze, bo dokładnie o to chodzi.

Blood of Dawnwalker a Wiedźmin 3

Materiały z gry od razu przywołały skojarzenia z Wiedźminem 3, i trudno się dziwić. Obie produkcje mają mroczny klimat, europejskie inspiracje i bohatera, który nie do końca pasuje do zwykłego świata. Ale mimo podobnych wibracji The Blood of Dawnwalker idzie własną drogą. Zamiast wielkiej, rozlanej mapy dostajemy zwartą, gęstą krainę, a zamiast klasycznej struktury misji — narracyjny sandbox z wieloma ścieżkami dojścia do celu.

Różnice widać też w bohaterze. Geralt był podstarzałym, zmutowanym zabójcą potworów, a Coen to młody wojownik przemieniony w coś pomiędzy człowiekiem a wampirem. System walki też ma inny charakter: w Wiedźminie 3 mieliśmy miecz, kuszę i proste zaklęcia, a tutaj dochodzą wampirze moce, wspinaczka po ścianach i nocne szaleństwo. Eksploracja? Tam koń, tu raczej wilcza przemiana i trochę bardziej podejrzane hobby.

Edycja kolekcjonerska, czyli dla tych, co lubią mieć wszystko

Najbogatszym wydaniem gry jest fizyczna edycja kolekcjonerska. W środku znajdziemy nie tylko samą grę i specjalne pudełko, ale też figurkę Coena o wysokości 23 cm, 60-stronicowe kompendium wiedzy o świecie gry w twardej oprawie, mapę świata w formacie 33x40 cm, steelbook oraz cyfrowe dodatki: ścieżkę dźwiękową, komiks i kompendium. Krótko mówiąc — zestaw dla tych, którzy lubią, gdy półka wygląda jak małe sanktuarium RPG.

Te same trzy cyfrowe dodatki trafiły również do Edycji Krwawego Księżyca, czyli Eclipse Edition. Do zamówień przedpremierowych dorzucono też zestaw Zbroi Sangorskiego Podróżnika. Co ważne, to bardziej bonus na start niż ekskluzywna przewaga na zawsze, bo później każdy gracz może zdobyć te przedmioty także w trakcie przygody. Fair play, ale z błyskiem w oku.

Najważniejsze informacje w pigułce

Premiera The Blood of Dawnwalker została zaplanowana na 3 września 2026 roku. Gra pojawi się na PC, PlayStation 5 oraz Xbox Series X/S. Będzie też dostępna po polsku — z napisami i dialogami, więc można spokojnie zanurzyć się w mrocznym świecie bez walki z barierą językową. Producentem jest polskie Rebel Wolves, wydawcą Bandai Namco, a za silnik posłuży Unreal Engine 5.

Muzykę tworzą Nikola Kołodziejczyk, Piotr Musiał i Mikołaj Stroiński, czyli nazwiska, które już same brzmią jak obietnica porządnej, klimatycznej ścieżki dźwiękowej. A jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to szykuje się jedna z tych gier, które wciągają człowieka w noc, dzień i kolejne „jeszcze tylko chwilkę”.